ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 50, ΑΘΗΝΑ
(Μη σας τρομάζει η ζέστη! Η τέχνη είναι η απάντηση για όλα...)
27 Ιουν 2007
22 Ιουν 2007
ΦΤΙΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΟΥ
Στα πλαίσια της έκθεσης φωτογραφίας για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (19-22 Ιουνίου Τεχνόπολις), ο Baris (γλυπτο-κατασκευές) πρόσφυγας από την Τουρκία δημιουργεί την κατασκευή «Φτιάξε τον Κόσμο σου».
Πάνω σε μια μεγάλη μεταλλική υδρόγειο, πάνω στη γη, θα τοποθετούνται φωτογραφίες προσφύγων.
Η επίσημη παρουσίαση της κατασκευής στην Τεχνόπολη θα γίνει Τετάρτη 20 Ιουνίου, ώρα 19:00, ενώ θα είναι επισκέψιμη τις ώρες λειτουργίας των εκθέσεων: 18:00 – 22:00
Φωτογράφοι που συμμετέχουν στο project:
Γιάννης Μπεχράκης, Στεφανία Μιζάρα, Αθηνά Καζολέα, Μαριλένα Σταφυλίδου, Λουίζα Γκουλιαμάκη, Γίωργος Τσαρμπόπουλος, Ιάκωβος Χατζησταύρου, Ανδρέας Κατσικούδης, Χαράλαμπος Γκιριτζιώτης, Milos Bicanski, Ανδρέας Σμαραγδής, Αγγελική Παναγιώτου, Άγγελος Βενετσάνος
Η κατασκευή θα παρουσιαστεί ξανά στο Χώρο Τέχνης Μαυρομιχάλη 55 στα πλαίσια της φωτογραφικής έκθεσης για τους Πρόσφυγες του Κόσμου
Επίσημα Εγκαίνια Παρασκευή: 29 Ιουνίου, ώρα 20:00
Διάρκεια της έκθεσης 28 Ιουνίου-06 Ιουλίου 2007
Ώρες λειτουργίας 18:00 – 21:00
Διεύθυνση: Μαυρομιχάλη 55, Εξάρχεια
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
| | Ταινία μικρού μήκους | |
21 Ιουν 2007
O ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ από τον Δημήτρη Παρούση
Γεια σου ρε Δημήτρη! Ζηλεύω (αλλά δεν θα το τολμούσα!) αυτό που κάνεις! Παράτησες δουλειά, εύκολη ζωή (σχετικό είναι αυτό!) και πούλησες ότι είχες για να κάνεις το γύρο του κόσμου!!! ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΔΥΝΑΜΗ, ΥΓΕΙΑ...
Παρακάτω ακολουθεί κείμενο του Δημήτρη Παρούση από το ημερολόγιο αυτού του ταξιδιού
(βρίσκεται ήδη 447 μέρες στο δρόμο...)
the journey
Το ταξίδι
Άλλοι κάνουν το γύρο του κόσμου με ποδήλατο, άλλοι με αυτοκίνητο, ή με κάποιο άλλο μεταφορικό μέσο. Ως Έλληνας, αποφάσισα το δικό μου «όχημα» να είναι ο ελληνικός πολιτισμός και ειδικότερα η ελληνική γλώσσα την οποία μπορείς να συναντήσεις σε όλα τη μήκη και πλάτη του πλανήτη.
Αν «τα όρια της γλώσσας μου, είναι τα όρια του κόσμου μου», σύμφωνα με τον γερμανό φιλόσοφο Wittgenstein, τότε γιατί να μην φτάσω μέχρι τα όριά μου; Nα ταξιδέψω από την Παταγονία μέχρι την Αλάσκα και από την Αφρική και την Αυστραλία μέχρι τη Σιβηρία...
Πήρα λοιπόν το σάκο μου και άρχισα την περιπλάνησή μου στα τέσσερα σημεία του πλανήτη.
Ένα όνειρο. . .
Μην με ρωτήσετε γιατί θέλησα να κάνω το γύρο του κόσμου. Δώστε όποια απάντηση θέλετε. Το σίγουρο είναι ότι σε αυτή τη ζωή έχουμε το δικαίωμα να διεκδικούμε τα όνειρά μας. Όποια κι αν είναι αυτά, όπως μια καλή δουλειά, ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι ή ένα εξοχικό, μια ιδανική σχέση, Φίλους. . . Αμέτρητα όνειρα.
Το να τα κάνουμε πραγματικότητα όμως δεν είναι εύκολο. Ισως για αυτό να τα ονειρευόμαστε. Απαιτούνται πολλές θυσίες, σκληρή δουλειά, επιμονή, υπομονή, θάρρος, αισιοδοξία, πείσμα. και πολλά άλλα συστατικά. Πολύπλοκη συνταγή. Όμως στα όνειρά μας δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί.
Αισθάνεσαι πιο πλήρης όταν κυνηγάς το όνειρό σου. Διαβάζοντας την Ιθάκη του Καβάφη, νομίζω τελικά ότι ίσως αυτός ο αγώνας να είναι καλύτερος ακόμα και από το ίδιο το όνειρο. Είναι η πορεία, οι εμπειρίες, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, οι προκλήσεις, ο πόνος, η χαρά, όλα αυτά που θα μας συνοδεύσουν στο ταξίδι, στον αγώνα μας προς την Ιθάκη. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Είναι όμορφο να αγωνίζεσαι για τα όνειρά σου.
18 Ιουν 2007
16 Ιουν 2007
12 Ιουν 2007
ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ
Σε λίγες μέρες τελειώνουμε την ταινία μικρού μήκους (και μεγάλης φιλοδοξίας) που γυρίζουμε. Ποιοι; Πάρα πολλοί! Η ταινία "10:00 πμ Μαρία Κίνδυνος" γυρίζεται από τα άτομα που παρακολούθησαν φέτος τα μαθήματα κινηματογράφου του Δήμου Αθηναίων. Τα μαθήματα καλά οργανωμένα από τους Γιώργο Πουλίδη και Άγγελο Κωβότσο μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Και να σκεφτείτε ήταν και δωρεάν...
Σύντομα θα ανακοινωθεί και η πρεμιέρα!
Σύντομα θα ανακοινωθεί και η πρεμιέρα!
1 Ιουν 2007
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
31 Μαΐ 2007
ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Πριν δυο χρόνια πέρασα για λίγο από το Κανκούν, το φημισμένο τουριστικό θέρετρο του Μεξικού, πριν πάω σε πιο ενδιαφέροντα μέρη της χώρας. Φυσικά και θέλησα να ρίξω μια βουτιά στα τροπικά νερά του. Έλα όμως που δεν έβλεπα πουθενά τη θάλασσα! Ρωτώντας έμαθα ότι η θάλασσα είναι παντού, απλά πρέπει να περάσω μέσα από ένα ξενοδοχείο για να βγω στην παραλία. Μια ζώνη πολλών (νομίζω 20) χιλιομέτρων με ξενοδοχεία από τη μία πλευρά και εμπορικά κέντρα και εστιατόρια - μπαρ από την άλλη. Σταμάτησα κι εγώ στο κέντρο αυτής της ζώνης (0,20 ευρώ το λεωφορείο), διάλεξα ένα χλιδάτο ξενοδοχείο κι απλά πέρασα από την κεντρική είσοδο για να βγω σε μια υπέροχη παραλία...
Καλά εγώ έμοιαζα με τουρίστα, ένας Μεξικάνος όμως τι κάνει στο Κανκούν για να ρίξει τη βουτιά του;;; Η πρόσβαση στις παραλίες είναι ελεύθερες για όλους τους πολίτες της χώρας!!! μου είπαν... Δηλαδή μπορούν οι ινδιάνοι της πόλης να το κάνουν αυτό, ήταν η επόμενη ερώτησή μου; Α, αυτοί είναι λίγο πιο δύσκολο. Τα ξενοδοχεία δεν τους θέλουν...
Τι σχέση έχουν αυτά με τις παραλίες της Αττικής (κι όχι μόνο, για ρίξτε μια ματιά και σε Χαλκιδική κ.α.);
Πού τις έκλεισαν με συρματοπλέγματα ή με παράνομα μαγαζιά, τις άφησαν να γεμίσουν με σκουπίδια, μπάζα και νεκρά ζώα....
Συμπαράσταση στον Δήμαρχο του Ελληνικού που κάνει απεργία πείνας για να ανοίξει η παραλία του δήμου!
Μπράβο στους κατοίκουςς του Μοσχάτου που πήγαν και ξήλωσαν οι ίδιοι τα συρματοπλέγματα!
Μπράβο και σ΄αυτούς που πήγαν και ρίξαν τα κάγκελα στο Φιλοπάππου! (ο καθένας μας πρέπει να διασώσει τη δική του παραλία...)
Τι σχέση έχουν αυτά με τις παραλίες της Αττικής (κι όχι μόνο, για ρίξτε μια ματιά και σε Χαλκιδική κ.α.);
Πού τις έκλεισαν με συρματοπλέγματα ή με παράνομα μαγαζιά, τις άφησαν να γεμίσουν με σκουπίδια, μπάζα και νεκρά ζώα....
Συμπαράσταση στον Δήμαρχο του Ελληνικού που κάνει απεργία πείνας για να ανοίξει η παραλία του δήμου!
Μπράβο στους κατοίκουςς του Μοσχάτου που πήγαν και ξήλωσαν οι ίδιοι τα συρματοπλέγματα!
Μπράβο και σ΄αυτούς που πήγαν και ρίξαν τα κάγκελα στο Φιλοπάππου! (ο καθένας μας πρέπει να διασώσει τη δική του παραλία...)
(Έχω τραβήξει τα τελευταία δυο χρόνια φωτογραφίες απίστευτης ασχήμιας από την παραλιακή ζώνης της Αθήνας, κάθε φορά που ανοίγω το σχετικό φάκελο αηδιάζω και τον ξανακλείνω αμέσως... για αυτό έβαλα σ΄αυτό το κείμενο δυο φώτο από Κανκούν!)
28 Μαΐ 2007
FUN DRA CAR
Aπό την τελευταία εμφάνιση των Fun dra Car, 25 Μαϊου 2007, Μικρό Μουσικό Θέατρο, Κουκάκι.
25 Μαΐ 2007
Ζώνη Περάματος
Άνθρωποι, χρώμα και σίδερο-2
Ώρες Λειτουργίας: Καθημερινές και Σαββατοκύριακα: 12.00-22.00
Τόπος: Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος
Η έκθεση γίνεται με πρωτοβουλία ομάδας 69 εικαστικών καλλιτεχνών, γλυπτών, ζωγράφων και φωτογράφων. Έχουν σαν στόχο να έρθουν σε επικοινωνία με τους εργαζόμενους, να αντλήσουν από τις συνθήκες ζωής και δουλειάς της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα από ένα τόσο φορτισμένο χώρο όπως η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα: Το Πέραμα της ανεργίας, το Πέραμα της εγκατάλειψης, το Πέραμα της υποβάθμισης της ζωής των εργαζομένων και των κατοίκων, το Πέραμα των εργατικών ατυχημάτων και της ασύδοτης κερδοσκοπίας των μεγαλοεφοπλιστών το Πέραμα των συγκρούσεων και των αγώνων.
Φίλοι μου, όπως ο Κίμωνας Αξαόπουλος κι ο Τάσος Μενεμενόγλου, παίρνουν μέρος... Αξίζει να περάσουμε μια βόλτα!
23 Μαΐ 2007
DOGAN
Ο Dogan (με την κόκκινη μπλούζα) είναι από την Τουρκία και ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Πρώτα Αθήνα, στη συνέχεια Θεσσαλονίκη. Χρόνια φίλος μου. Από τις πιο βελούδινες (και δεν του φαίνεται...) φωνές που έχω ακούσει. Στη Θεσσαλονίκη εμφανίζεται αρκετά συχνά σε μαγαζιά με το Group Doga και το μελωδικό του σάζι.
21 Μαΐ 2007
ADSL ΠΑΚΕΤΑ
75 μέρες περίμενα την Tellas για πακέτο adsl και σταθερό τηλέφωνο. Και κάθε φορά που τους έπαιρνα τηλ. ήμουν στην αναμονή τουλάχιστον τέταρτο για απάντηση... Η απάντηση πάντα ήταν η ίδια. Δεν ξέρουμε κύριε! Δεν άντεχα άλλο και πήρα τηλ. τη Vivodi. Γέλασε ο υπάλληλος όταν τον ρώτησα αν αυτοί είναι πιο γρήγοροι. Μετά από δυο μήνες και κάτι ρώτησα κι αυτούς τι θα γίνει... Δεν φταίμε εμείς, αλλά ο ΟΤΕ μου είπαν. Τέλος τηλεφώνησα στον ΟΤΕ. Φυσικά και σας λένε ψέματα κύριε, μου είπε ο δικός τους υπάλληλος και μου υποσχέθηκε σύνδεση σε μια βδομάδα το πολύ. Σε πέντε μέρες είχα σύνδεση.
Για σχεδόν πέντε μήνες δηλαδή δεν είχα σύνδεση και πάλευα να δω τα μηνύματά μου και να κάνω τις δουλειές μου όπου μπορούσα. Σε βιβλιοθήκες, σε καφέ, στο δρόμο όπου έβρισκα δίχτυο ελεύθερο. Όσες φορές δοκίμασα dial up από το σπίτι τρελάθηκα. Οι πιο πολλές σελίδες θέλουν πια γύρω στα δέκα λεπτά μόνο και μόνο για να ανοίξουν...
Ίσως έχουν δίκιο για τον ΟΤΕ οι ανταγωνιστές του. Αποκλείεται όμως να μην ξέρουν τις δυνατότητες τους και την κατάσταση. Οπότε μας κοροϊδεύουν κανονικότατα για να μας τσιμπήσουν, ενώ στην ουσία με αυτό τον τρόπο χάνουν πελάτες που θα μπορούσαν να αποκτήσουν όταν θα ήταν έτοιμοι για αυτά που υπόσχονται!!! Έτσι δεν είναι;;;
Για σχεδόν πέντε μήνες δηλαδή δεν είχα σύνδεση και πάλευα να δω τα μηνύματά μου και να κάνω τις δουλειές μου όπου μπορούσα. Σε βιβλιοθήκες, σε καφέ, στο δρόμο όπου έβρισκα δίχτυο ελεύθερο. Όσες φορές δοκίμασα dial up από το σπίτι τρελάθηκα. Οι πιο πολλές σελίδες θέλουν πια γύρω στα δέκα λεπτά μόνο και μόνο για να ανοίξουν...
Ίσως έχουν δίκιο για τον ΟΤΕ οι ανταγωνιστές του. Αποκλείεται όμως να μην ξέρουν τις δυνατότητες τους και την κατάσταση. Οπότε μας κοροϊδεύουν κανονικότατα για να μας τσιμπήσουν, ενώ στην ουσία με αυτό τον τρόπο χάνουν πελάτες που θα μπορούσαν να αποκτήσουν όταν θα ήταν έτοιμοι για αυτά που υπόσχονται!!! Έτσι δεν είναι;;;
4 Μαΐ 2007
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
27 Ιουν 2007
22 Ιουν 2007
ΦΤΙΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΟΥ
Στα πλαίσια της έκθεσης φωτογραφίας για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (19-22 Ιουνίου Τεχνόπολις), ο Baris (γλυπτο-κατασκευές) πρόσφυγας από την Τουρκία δημιουργεί την κατασκευή «Φτιάξε τον Κόσμο σου».
Πάνω σε μια μεγάλη μεταλλική υδρόγειο, πάνω στη γη, θα τοποθετούνται φωτογραφίες προσφύγων.
Η επίσημη παρουσίαση της κατασκευής στην Τεχνόπολη θα γίνει Τετάρτη 20 Ιουνίου, ώρα 19:00, ενώ θα είναι επισκέψιμη τις ώρες λειτουργίας των εκθέσεων: 18:00 – 22:00
Φωτογράφοι που συμμετέχουν στο project:
Γιάννης Μπεχράκης, Στεφανία Μιζάρα, Αθηνά Καζολέα, Μαριλένα Σταφυλίδου, Λουίζα Γκουλιαμάκη, Γίωργος Τσαρμπόπουλος, Ιάκωβος Χατζησταύρου, Ανδρέας Κατσικούδης, Χαράλαμπος Γκιριτζιώτης, Milos Bicanski, Ανδρέας Σμαραγδής, Αγγελική Παναγιώτου, Άγγελος Βενετσάνος
Η κατασκευή θα παρουσιαστεί ξανά στο Χώρο Τέχνης Μαυρομιχάλη 55 στα πλαίσια της φωτογραφικής έκθεσης για τους Πρόσφυγες του Κόσμου
Επίσημα Εγκαίνια Παρασκευή: 29 Ιουνίου, ώρα 20:00
Διάρκεια της έκθεσης 28 Ιουνίου-06 Ιουλίου 2007
Ώρες λειτουργίας 18:00 – 21:00
Διεύθυνση: Μαυρομιχάλη 55, Εξάρχεια
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
| | Ταινία μικρού μήκους | |
21 Ιουν 2007
O ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ από τον Δημήτρη Παρούση
Γεια σου ρε Δημήτρη! Ζηλεύω (αλλά δεν θα το τολμούσα!) αυτό που κάνεις! Παράτησες δουλειά, εύκολη ζωή (σχετικό είναι αυτό!) και πούλησες ότι είχες για να κάνεις το γύρο του κόσμου!!! ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΔΥΝΑΜΗ, ΥΓΕΙΑ...
Παρακάτω ακολουθεί κείμενο του Δημήτρη Παρούση από το ημερολόγιο αυτού του ταξιδιού
(βρίσκεται ήδη 447 μέρες στο δρόμο...)
the journey
Το ταξίδι
Άλλοι κάνουν το γύρο του κόσμου με ποδήλατο, άλλοι με αυτοκίνητο, ή με κάποιο άλλο μεταφορικό μέσο. Ως Έλληνας, αποφάσισα το δικό μου «όχημα» να είναι ο ελληνικός πολιτισμός και ειδικότερα η ελληνική γλώσσα την οποία μπορείς να συναντήσεις σε όλα τη μήκη και πλάτη του πλανήτη.
Αν «τα όρια της γλώσσας μου, είναι τα όρια του κόσμου μου», σύμφωνα με τον γερμανό φιλόσοφο Wittgenstein, τότε γιατί να μην φτάσω μέχρι τα όριά μου; Nα ταξιδέψω από την Παταγονία μέχρι την Αλάσκα και από την Αφρική και την Αυστραλία μέχρι τη Σιβηρία...
Πήρα λοιπόν το σάκο μου και άρχισα την περιπλάνησή μου στα τέσσερα σημεία του πλανήτη.
Ένα όνειρο. . .
Μην με ρωτήσετε γιατί θέλησα να κάνω το γύρο του κόσμου. Δώστε όποια απάντηση θέλετε. Το σίγουρο είναι ότι σε αυτή τη ζωή έχουμε το δικαίωμα να διεκδικούμε τα όνειρά μας. Όποια κι αν είναι αυτά, όπως μια καλή δουλειά, ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι ή ένα εξοχικό, μια ιδανική σχέση, Φίλους. . . Αμέτρητα όνειρα.
Το να τα κάνουμε πραγματικότητα όμως δεν είναι εύκολο. Ισως για αυτό να τα ονειρευόμαστε. Απαιτούνται πολλές θυσίες, σκληρή δουλειά, επιμονή, υπομονή, θάρρος, αισιοδοξία, πείσμα. και πολλά άλλα συστατικά. Πολύπλοκη συνταγή. Όμως στα όνειρά μας δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί.
Αισθάνεσαι πιο πλήρης όταν κυνηγάς το όνειρό σου. Διαβάζοντας την Ιθάκη του Καβάφη, νομίζω τελικά ότι ίσως αυτός ο αγώνας να είναι καλύτερος ακόμα και από το ίδιο το όνειρο. Είναι η πορεία, οι εμπειρίες, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, οι προκλήσεις, ο πόνος, η χαρά, όλα αυτά που θα μας συνοδεύσουν στο ταξίδι, στον αγώνα μας προς την Ιθάκη. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Είναι όμορφο να αγωνίζεσαι για τα όνειρά σου.
18 Ιουν 2007
16 Ιουν 2007
12 Ιουν 2007
ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ
Σε λίγες μέρες τελειώνουμε την ταινία μικρού μήκους (και μεγάλης φιλοδοξίας) που γυρίζουμε. Ποιοι; Πάρα πολλοί! Η ταινία "10:00 πμ Μαρία Κίνδυνος" γυρίζεται από τα άτομα που παρακολούθησαν φέτος τα μαθήματα κινηματογράφου του Δήμου Αθηναίων. Τα μαθήματα καλά οργανωμένα από τους Γιώργο Πουλίδη και Άγγελο Κωβότσο μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Και να σκεφτείτε ήταν και δωρεάν...
Σύντομα θα ανακοινωθεί και η πρεμιέρα!
Σύντομα θα ανακοινωθεί και η πρεμιέρα!
1 Ιουν 2007
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
31 Μαΐ 2007
ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Πριν δυο χρόνια πέρασα για λίγο από το Κανκούν, το φημισμένο τουριστικό θέρετρο του Μεξικού, πριν πάω σε πιο ενδιαφέροντα μέρη της χώρας. Φυσικά και θέλησα να ρίξω μια βουτιά στα τροπικά νερά του. Έλα όμως που δεν έβλεπα πουθενά τη θάλασσα! Ρωτώντας έμαθα ότι η θάλασσα είναι παντού, απλά πρέπει να περάσω μέσα από ένα ξενοδοχείο για να βγω στην παραλία. Μια ζώνη πολλών (νομίζω 20) χιλιομέτρων με ξενοδοχεία από τη μία πλευρά και εμπορικά κέντρα και εστιατόρια - μπαρ από την άλλη. Σταμάτησα κι εγώ στο κέντρο αυτής της ζώνης (0,20 ευρώ το λεωφορείο), διάλεξα ένα χλιδάτο ξενοδοχείο κι απλά πέρασα από την κεντρική είσοδο για να βγω σε μια υπέροχη παραλία...
Καλά εγώ έμοιαζα με τουρίστα, ένας Μεξικάνος όμως τι κάνει στο Κανκούν για να ρίξει τη βουτιά του;;; Η πρόσβαση στις παραλίες είναι ελεύθερες για όλους τους πολίτες της χώρας!!! μου είπαν... Δηλαδή μπορούν οι ινδιάνοι της πόλης να το κάνουν αυτό, ήταν η επόμενη ερώτησή μου; Α, αυτοί είναι λίγο πιο δύσκολο. Τα ξενοδοχεία δεν τους θέλουν...
Τι σχέση έχουν αυτά με τις παραλίες της Αττικής (κι όχι μόνο, για ρίξτε μια ματιά και σε Χαλκιδική κ.α.);
Πού τις έκλεισαν με συρματοπλέγματα ή με παράνομα μαγαζιά, τις άφησαν να γεμίσουν με σκουπίδια, μπάζα και νεκρά ζώα....
Συμπαράσταση στον Δήμαρχο του Ελληνικού που κάνει απεργία πείνας για να ανοίξει η παραλία του δήμου!
Μπράβο στους κατοίκουςς του Μοσχάτου που πήγαν και ξήλωσαν οι ίδιοι τα συρματοπλέγματα!
Μπράβο και σ΄αυτούς που πήγαν και ρίξαν τα κάγκελα στο Φιλοπάππου! (ο καθένας μας πρέπει να διασώσει τη δική του παραλία...)
Τι σχέση έχουν αυτά με τις παραλίες της Αττικής (κι όχι μόνο, για ρίξτε μια ματιά και σε Χαλκιδική κ.α.);
Πού τις έκλεισαν με συρματοπλέγματα ή με παράνομα μαγαζιά, τις άφησαν να γεμίσουν με σκουπίδια, μπάζα και νεκρά ζώα....
Συμπαράσταση στον Δήμαρχο του Ελληνικού που κάνει απεργία πείνας για να ανοίξει η παραλία του δήμου!
Μπράβο στους κατοίκουςς του Μοσχάτου που πήγαν και ξήλωσαν οι ίδιοι τα συρματοπλέγματα!
Μπράβο και σ΄αυτούς που πήγαν και ρίξαν τα κάγκελα στο Φιλοπάππου! (ο καθένας μας πρέπει να διασώσει τη δική του παραλία...)
(Έχω τραβήξει τα τελευταία δυο χρόνια φωτογραφίες απίστευτης ασχήμιας από την παραλιακή ζώνης της Αθήνας, κάθε φορά που ανοίγω το σχετικό φάκελο αηδιάζω και τον ξανακλείνω αμέσως... για αυτό έβαλα σ΄αυτό το κείμενο δυο φώτο από Κανκούν!)
28 Μαΐ 2007
FUN DRA CAR
Aπό την τελευταία εμφάνιση των Fun dra Car, 25 Μαϊου 2007, Μικρό Μουσικό Θέατρο, Κουκάκι.
25 Μαΐ 2007
Ζώνη Περάματος
Άνθρωποι, χρώμα και σίδερο-2
Ώρες Λειτουργίας: Καθημερινές και Σαββατοκύριακα: 12.00-22.00
Τόπος: Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος
Η έκθεση γίνεται με πρωτοβουλία ομάδας 69 εικαστικών καλλιτεχνών, γλυπτών, ζωγράφων και φωτογράφων. Έχουν σαν στόχο να έρθουν σε επικοινωνία με τους εργαζόμενους, να αντλήσουν από τις συνθήκες ζωής και δουλειάς της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα από ένα τόσο φορτισμένο χώρο όπως η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα: Το Πέραμα της ανεργίας, το Πέραμα της εγκατάλειψης, το Πέραμα της υποβάθμισης της ζωής των εργαζομένων και των κατοίκων, το Πέραμα των εργατικών ατυχημάτων και της ασύδοτης κερδοσκοπίας των μεγαλοεφοπλιστών το Πέραμα των συγκρούσεων και των αγώνων.
Φίλοι μου, όπως ο Κίμωνας Αξαόπουλος κι ο Τάσος Μενεμενόγλου, παίρνουν μέρος... Αξίζει να περάσουμε μια βόλτα!
23 Μαΐ 2007
DOGAN
Ο Dogan (με την κόκκινη μπλούζα) είναι από την Τουρκία και ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Πρώτα Αθήνα, στη συνέχεια Θεσσαλονίκη. Χρόνια φίλος μου. Από τις πιο βελούδινες (και δεν του φαίνεται...) φωνές που έχω ακούσει. Στη Θεσσαλονίκη εμφανίζεται αρκετά συχνά σε μαγαζιά με το Group Doga και το μελωδικό του σάζι.
21 Μαΐ 2007
ADSL ΠΑΚΕΤΑ
75 μέρες περίμενα την Tellas για πακέτο adsl και σταθερό τηλέφωνο. Και κάθε φορά που τους έπαιρνα τηλ. ήμουν στην αναμονή τουλάχιστον τέταρτο για απάντηση... Η απάντηση πάντα ήταν η ίδια. Δεν ξέρουμε κύριε! Δεν άντεχα άλλο και πήρα τηλ. τη Vivodi. Γέλασε ο υπάλληλος όταν τον ρώτησα αν αυτοί είναι πιο γρήγοροι. Μετά από δυο μήνες και κάτι ρώτησα κι αυτούς τι θα γίνει... Δεν φταίμε εμείς, αλλά ο ΟΤΕ μου είπαν. Τέλος τηλεφώνησα στον ΟΤΕ. Φυσικά και σας λένε ψέματα κύριε, μου είπε ο δικός τους υπάλληλος και μου υποσχέθηκε σύνδεση σε μια βδομάδα το πολύ. Σε πέντε μέρες είχα σύνδεση.
Για σχεδόν πέντε μήνες δηλαδή δεν είχα σύνδεση και πάλευα να δω τα μηνύματά μου και να κάνω τις δουλειές μου όπου μπορούσα. Σε βιβλιοθήκες, σε καφέ, στο δρόμο όπου έβρισκα δίχτυο ελεύθερο. Όσες φορές δοκίμασα dial up από το σπίτι τρελάθηκα. Οι πιο πολλές σελίδες θέλουν πια γύρω στα δέκα λεπτά μόνο και μόνο για να ανοίξουν...
Ίσως έχουν δίκιο για τον ΟΤΕ οι ανταγωνιστές του. Αποκλείεται όμως να μην ξέρουν τις δυνατότητες τους και την κατάσταση. Οπότε μας κοροϊδεύουν κανονικότατα για να μας τσιμπήσουν, ενώ στην ουσία με αυτό τον τρόπο χάνουν πελάτες που θα μπορούσαν να αποκτήσουν όταν θα ήταν έτοιμοι για αυτά που υπόσχονται!!! Έτσι δεν είναι;;;
Για σχεδόν πέντε μήνες δηλαδή δεν είχα σύνδεση και πάλευα να δω τα μηνύματά μου και να κάνω τις δουλειές μου όπου μπορούσα. Σε βιβλιοθήκες, σε καφέ, στο δρόμο όπου έβρισκα δίχτυο ελεύθερο. Όσες φορές δοκίμασα dial up από το σπίτι τρελάθηκα. Οι πιο πολλές σελίδες θέλουν πια γύρω στα δέκα λεπτά μόνο και μόνο για να ανοίξουν...
Ίσως έχουν δίκιο για τον ΟΤΕ οι ανταγωνιστές του. Αποκλείεται όμως να μην ξέρουν τις δυνατότητες τους και την κατάσταση. Οπότε μας κοροϊδεύουν κανονικότατα για να μας τσιμπήσουν, ενώ στην ουσία με αυτό τον τρόπο χάνουν πελάτες που θα μπορούσαν να αποκτήσουν όταν θα ήταν έτοιμοι για αυτά που υπόσχονται!!! Έτσι δεν είναι;;;
4 Μαΐ 2007
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)