ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ !

Είναι απίστευτο τι ανοησίες κυκλοφορούν και πόσοι από μας τις πιστεύουν! Κι εγώ άκουγα για παράδειγμα χρόνια για την Ομοιοπαθητική και μου φαινόταν ότι πρόκειται για επιστήμη, για αλήθεια... 

Με όλα αυτά που ακούγονται και με την  ευκολία που διαδίδονται μέσω ίντερνετ είναι δύσκολο ακόμη και για τον λογικό και μορφωμένο άνθρωπο να καταλάβει τι ισχύει και τι όχι. Μάλιστα πολλοί από αυτούς τους μύθους ξεκίνησαν σαν αστείο μεταξύ φίλων για να διαδοθούν σε χρόνο ρεκόρ σε όλο τον πλανήτη, αλλά συνήθως υπάρχουν συγκεκριμένα συμφέροντα από πίσω ή η τρέλα του εισηγητή τους...

Υπάρχει βέβαια και το εξής πρόβλημα: κάποια παραμύθια είναι πια τόσο αποδεκτά από όλους (βλέπε π.χ. την αποτοξίνωση) που δεν μπορείς ακόμη κι αν έχεις στοιχεία να μιλήσεις ούτε καν στους φίλους σου για το θέμα... Είναι κάτι σαν τους ιστορικούς μύθους ή τους αστικούς! Τουλάχιστον εσύ ξέρεις που να διαθέτεις την ενέργεια και τα χρήματά σου.

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα των εκδόσεων ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ:

Στην Κακή Επιστήμη, ο Γκόλντεϊκρ εξετάζει, μεταξύ άλλων:

• Πώς τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να χρησιμοποιήσουν την επιστήμη για να παραπλανήσουν το κοινό ή να καλλιεργήσουν κλίμα πανικού.
• Πώς παρερμηνεύονται τα στατιστικά δεδομένα με επικίνδυνα πολλές φορές αποτελέσματα.
• Κατά πόσο είναι αποτελεσματική η ομοιοπαθητική.
• Τους μύθους που έχουν τεχνηέντως δημιουργηθεί για πολλά εμβόλια.
• Τις αλήθειες και τα ψέματα για τα συμπληρώματα διατροφής και τις φαρμακευτικές εταιρείες.

«Μην το χάσετε… Αφρίζοντας από απολύτως δικαιολογημένη αγανάκτηση, ο Γκόλντεϊκρ χτυπάει αλύπητα τους κομπογιαννίτες και τους αερολόγους που καπηλεύονται την επιστήμη. Λίγοι ξεφεύγουν: φαρμακευτικές εταιρείες, ψευτο-διατροφολόγοι, παραπλανημένοι ερευνητές και δημοσιογράφοι, όλοι μπαίνουν στο στόχαστρο».
The Times, Βιβλία της χρονιάς (2009)

«Ξεκινώντας από έναν "ειδικό" που πήρε το διδακτορικό του δι' αλληλογραφίας, και φτάνοντας στην κατάρριψη των μύθων της ομοιοπαθητικής, ο Μπεν Γκόλντεϊκρ δείχνει ότι δεν χρειάζεστε πανεπιστημιακό πτυχίο για να εντοπίζετε μόνοι σας τα κρούσματα “κακής επιστήμης".»
Independent, Βιβλία της χρονιάς (2009)

«Το βιβλίο τού Γκόλντεϊκρ αποσκοπεί να μας κάνει καλύτερους, με την ελπίδα ότι μια μέρα θα γράφουμε λιγότερες ανοησίες.»
Daily Telegraph, Βιβλία της χρονιάς (2009)

«Ο άνθρωπος που ξεκίνησε μια σταυροφορία ενάντια στους τσαρλατάνους βρίσκεται σε κορυφαία φόρμα. Με την κοφτερή λογική του, ο Γκόλντεϊκρ καταφέρεται εναντίον των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, και όλων όσων καπηλεύονται την επιστήμη. Στόχος του είναι να δείξει στους αναγνώστες του πώς να διακρίνουν τις ασυναρτησίες και να τους "θωρακίσει από μελλοντικές εξελιγμένες μορφές μπουρδολογίας". Η καλύτερη παρουσίαση της ανθρώπινης ευπιστίας μετά τον Αλχημιστή του Μπεν Τζόνσον.»
Guardian

Πού το θυμήθηκα τώρα το βιβλίο αυτό (από τα αγαπημένα μου, το δανείζω συνεχώς σε φίλους και φίλες);

Πρόσφατα βρήκα χρόνο να επισκεφτώ την πιο χρήσιμη ιστοσελίδα για τους Έλληνες (ναι, είμαστε λίγο... επιρρεπείς στα παραμύθια). 

Τα «ellinikahoaxes.gr» είναι η πρώτη, και μέχρι στιγμής μοναδική, συντονισμένη προσπάθεια κατάρριψης αναληθών δημοσιευμάτων στο ιντερνέτ. Εργαλείο μας είναι έρευνα και συλλογή στοιχείων από αξιόπιστες πηγές.

Έκατσα πολύ ώρα στη σελίδα αυτή για να καταρρίψω κι εγώ μύθους που πίστευα (π.χ. οι πατάτες του Καποδίστρια, τα κιάλια του Τσίπρα, ο Αϊνστάιν και οι μέλισσες...). Σας το προτείνω!!!

Ο επαγγελματίας φωτογράφος σήμερα

Επειδή σήμερα όλοι νομίζουν ότι έγιναν φωτογράφοι (κάποιοι μάλιστα μόνο και μόνο γιατί αγόρασαν SLR...) παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Photobusiness: 

Τουρίστρια στο Μουσείο Δελφών (φωτ.:δική μου)

Του φωτογράφου Αντώνη Καραγιαννάκη

Στο εβδομαδιαίο on line περιοδικό Ρhotobusiness weekly No 251 της 8-9-2014 καθώς

και στο έντυπο περιοδικό Photobusiness Νο 53 δημοσιεύθηκε άρθρο με τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μου, για το μέλλον της επαγγελματικής

φωτογραφίας σήμερα στον κόσμο και ειδικότερα στην Ελλάδα.

Εάν κρίνω από τις αντιδράσεις - τηλέφωνα, μηνύματα, επισκέψεις στις διαδικτυακές σελίδες- σχημάτισα την εντύπωση ότι πάρα πολλοί δεν κατάλαβαν αυτά που ήθελα να πω. Όλοι προσέγγιζαν τo θέμα με όρους των δεκαετιών 1970-80 (για να μην γυρίσουμε ακόμα πιο πίσω). Είναι προφανές ότι δυσκολεύονται να το συνειδητοποιήσουν και δεν αντιλαμβάνονται ότι σε πολύ λίγα χρόνια ο φωτογράφος και τα φωτογραφικά καταστήματα με τη μορφή που τα γνωρίζουμε σήμερα δεν θα υπάρχουν. Θα έχουν κλείσει.

Ρωτήστε όσους πήγαν τον Σεπτέμβριο στην Ρhotokina. Τι άλλαξε με τον ερχομό της ψηφιακής τεχνολογίας; Τα πάντα. Ήρθαν τα πάνω κάτω. Από το “Ζουμ Τριαλαριλαρό” που βλέπουμε σήμερα, όπως φωτογραφίες selfies ποσταρισμένες στο facebook και σε διάφορα άλλα social media, την τρέλα με τα smartphone και τα tablet κλπ. αλλά και όλους όσους ασχολούνται έτσι για την πλάκα τους με την φωτογραφία, ξύπνησε μέσα τους ο καλλιτέχνης και το είδαν φωτογράφοι. Έτσι, ξαφνικά (δίχως να κατέχουν ούτε τις βασικές γνώσεις). Μάλιστα πλασάρονται ως επαγγελματίες με ειδικότητα την φωτογράφηση γάμου-βάπτισης!

Θυμίζω ότι στην εποχή του film αυτοί, οι σημερινοί γκατζετάκηδες τραβούσαν το πολύ

100-150 φωτογραφίες τον χρόνο (2-4 film). Άσε που πολλοί δεν ήξεραν να βάλουν και να βγάλουν το film στην φωτογραφική μηχανή...

Έχουμε τρελαθεί τελείως... Νομίζουν ότι με μία ψηφιακή φωτογραφική μηχανή DSLR και χωρίς κανένα άλλο κόστος ότι έγιναν και φωτογράφοι. Επειδή στην Ελλάδα είμαστε που τίποτα δεν είναι αδύνατο μίας και μιλάμε για τους «Νεοελληναράδες», πού τα ξέρουν όλα, (οικονομολόγοι, σεισμολόγοι, μετεωρολόγοι, συγκοινωνιολόγοι) δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξέρουν και κάμποση φωτογραφία, να μην είναι professional photogapher. H αγορά είναι πλημμυρισμένη από τέτοια ψώνια.

Ας μπούμε στο θέμα μας. Όλες οι τέχνες έχουν και την τεχνική τους. Η τεχνική στην φωτογραφία, την ζωγραφική, την μουσική όπως και σε όλες τις τέχνες είναι αναγκαία προϋπόθεση. Όμως από μόνη της η τεχνική δεν κάνει τέχνη. Δεν μπορείς να ζωγραφίσεις εάν δεν ξέρεις σχέδιο, τα χρώματα, την ανάμιξη των χρωμάτων, πώς να χρησιμοποιείς τα πινέλα κλπ. Βέβαια το ότι κάποιος μπορεί να ξέρει από χρώματα και πινέλα αυτό δεν τον κάνει και ζωγράφο. Μπορεί να είναι καλός ελαιοχρωματιστής (μπογιατζής).

Δεν μπορείς να γράψεις μουσική α) εάν δεν ξέρεις τις μουσικές κλίμακες, β) βασικά στοιχεία αρμονίας, γ) ένα μουσικό όργανο κλπ .Αυτός που ξέρει μόνον ένα μουσικό όργανο είναι ένας απλός οργανοπαίχτης. Δεν παράγει μουσική. Το ότι κάποιος γράφει στίχους για τραγούδια δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα ...και τραγουδιστής.

Το ίδιο γίνεται και στην φωτογραφία. Το ότι κάποιος γνωρίζει τον χειρισμό της φωτογραφικής μηχανής ή την θεωρία αυτό δεν τον κάνει οπωσδήποτε και φωτογράφο: δεν μπορεί ξέρει τα πάντα για την φωτογραφία. Ο φωτογράφος για να είναι φωτογράφος θα πρέπει να γνωρίζει την φιλοσοφία της φωτογραφίας, την τέχνη και την τεχνική της λήψης, το φως, το κάδρο, την εκτύπωση, το contrast, τα χρώματα, τον χρωματικό κύκλο, την χρωματική διόρθωση κλπ.

Η φωτογραφία όπως όλες οι τέχνες είναι μεράκι, είναι γοητεία είναι έρωτας. Όχι αυτό που στην πλειοψηφία γίνεται σήμερα: Λήψεις, εγγραφή σε ένα CD η DVD, αποστολή σε ένα εργαστήριο album, τύπωμα.

Έχει πέσει πάρα πολύ η ποιότητα της φωτογραφίας την τελευταία δεκαετία.

Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Photobusiness τ. 259, 3 /11/2014

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

"ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΣΕ ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΓΗ"

(Ινδιάνικο ρητό)

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

Το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι οι πολιτικές που τους οπλίζουν, καλύπτουν τις αυθαιρεσίες τους, τους χρησιμοποιούν... Το να τους βάζεις όλους κάτω από μια ταμπέλα είναι μορφή ρατσισμού, σαν αυτές που κατεβαίνουμε στο δρόμο να  πολεμήσουμε. Το να σπάνε κάποιοι ό,τι βρουν και όπου το βρουν είναι το άλλοθι της κρατικής βίας, το όπλο τους συντηρητισμού ενάντια στα δικαιώματά που διεκδικούμε!

(Στη φωτογραφία, που είναι τραβηγμένη σε Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Πόλη του Μεξικού, βλέπουμε ένα φύλακα που προστατεύει τα έργα αυτά που θέλουν να προκαλέσουν...)

BORN TO BE WILD ?

Για μένα είναι η είδηση της χρονιάς! Λίγο πριν βγει αυτός ο χρόνος 15 άτομα βάζουν τις κουκούλες τους (!), πάνε βραδιάτικα και στριμώχνουν 2 μελαμψούς μετανάστες και τους χτυπούν αλύπητα με τα γκλοπς τους. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν σκοτώθηκε κανείς.

Πού συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα; Παντού! Το τελευταίο έγινε στη λεβεντογέννα Κρήτη, στα Χανιά... Το 2007 όμως είχαμε ρεκόρ επιθέσεων απέναντι σε μετανάστες, κάποιες φορές κι απέναντι σε νεαρούς Έλληνες που η όψη τους θυμίζει αριστερό (!) σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Εδώ βρίσκεται η ντροπή, εδώ βρίσκεται και η ελπίδα: στα Χανιά υπάρχει το Στέκι Μεταναστών που έχουν ιδρύσει Χανιώτες που κυκλοφορούν χωρίς κουκούλες, χωρίς όπλα, χωρίς μίσος, χωρίς ντροπή. Ίσως και για αυτό αναγκάστηκαν κάποια ΜΜΕ να αναφερθούν στην είδηση - την επόμενη είχαν βγει να διαδηλώσουν στους δρόμους.

Σε διάφορα μέρη της χώρας μας φτιάχνονται ανάλογοι χώροι ή ομάδες που προϋπήρχαν αναλαμβάνουν το ρόλο αυτό. Βοηθάνε τους ανθρώπους αυτούς που ήρθαν για ένα κομμάτι ψωμί με όποιο τρόπο μπορούν. Τους μαθαίνουν τη γλώσσα μας, τα δικαιώματά τους, τους προσφέρουν νομική υποστήριξη...

Μισεί αυτός που δεν μπορεί να αγαπήσει (πρώτα απ΄όλα τον ίδιο του τον εαυτό) και καταστρέφει όποιος δεν μπορεί να δημιουργήσει, όποιος είναι κενός.

Καλώς να έρθει όποιος θέλει και για όποιο λόγο θέλει. Δεν φοβάμαστε κανέναν παρά μονάχα τη μιζέρια και το μίσος.

ΓΙΑΤΙ ΨΗΦΙΖΩ

Αν οι εκλογές μπορούσαν ν΄αλλάξουν τον κόσμο
Θα τις καταργούσαν!

Γράφουν οι Αναρχικοί στους τοίχους και δεν θέλει και πολύ φαντασία για καταλάβουμε ότι ναι, το παιχνίδι είναι στημένο με τέτοιο τρόπο που μόνο Δημοκρατία δεν θα έπρεπε να λέγεται (διαβάστε Τσόμσκι να δείτε πώς μας έχουν παγιδέψει σε μια επίφαση δημοκρατίας...).

Πάντως εγώ πάντα ψηφίζω και μάλιστα μετά από σκέψη. Κάθε μέσο που με βοηθάει να εκφράσω την ανάγκη μου για ένα διαφορετικό κόσμο είναι χρήσιμο. Τίποτε δεν πρέπει να πάει χαμένο! Απλά δεν τρέφω ψευδαισθήσεις ότι μπορώ να τα βάλω με τη λογική και την άποψη του 85% των συμπολιτών μου που ψηφίζουν ό,τι ψηφίζουν και ζουν όπως ζουν! Δημοκρατία έχουμε, έτσι δεν είναι;;;

ΟΡΓΗ

Εύχομαι η οργή μας να κρατήσει τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές...

Αποκορύφωμα της κοροϊδίας

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Είναι έθιμο πλέον η ρύθμιση των χρεών που δημιουργούν οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες προς τα ασφαλιστικά ταμεία και την εφορία. Ειδικά σε προεκλογικές περιόδους, τότε που οι πολιτικοί είναι ευάλωτοι σε εκβιασμούς του τύπου «ο λαός του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού, του άλφα του βήτα, είναι πολύς, κ. Υπουργέ, και δεν συγχωρεί την αδιαφορία της Πολιτείας».

Ετσι κάθε υπουργός που δεν θέλει να κακοκαρδίσει τους πολύχρωμους λαούς, βάζει το χέρι του βαθιά στην τσέπη μας και «ρυθμίζει» τα χρωστούμενα. Κι αφού ρυθμίσει τις πολλές οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία θα εκστομίσει κι ένα δεκάρικο για την κρίση του ασφαλιστικού και θα μας καλέσει να συζητήσουμε νηφάλια το πρόβλημα «το οποίο θα πάρει εκρηκτικές διαστάσεις μετά το 2017».

(διαβάστε όλο το άρθρο εδώ...)

Το δικό μας σχόλιο περιττεύει... Ποιος θα ασχοληθεί καλοκαιριάτικα μ΄αυτό το πραγματικά σκάνδαλο;;;

ΕΙΜΑΙ ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΠΑΡΚΑΡΩ ΟΠΟΥ ΘΕΛΩ!

Κι εμείς αγαπάμε και σεβόμαστε τα ζώα, αλλά δεν θα τα αφήσουμε να ορίσουν τον τρόπο ζωής μας, τα μέρη που μπορούμε να περπατάμε, τους ήχους που θα ακούμε, την αισθητική της χώρας μας...

Τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε, θα το παλέψουμε... Εδώ στις παραλίες της Αττικής οι Δήμαρχοι και οι Δημότες παλεύουν να απελευθερώσουν τις ακτές που σε πολλά σημεία δεν έχεις ούτε οπτική επαφή. Τα αυτοκίνητα όμως και τα σκουπίδια κάνουν πάρτι πάνω στα πεζοδρόμια και στις αμμουδιές (ναι, κάποιοι, εκεί που μπορούν παίρνουν το αυτοκίνητο και το παρκάρουν δίπλα στην πετσέτα τους!). Δεν είδα καμία κλήση ή διαμαρτυρία.

Κάποιοι παπούδες μαζεύουν μόνοι τους όσα σκουπίδια μπορούν πριν αφήσουν την παραλία... Μητέρες με καροτσάκια τραβιούνται τρομαγμένες στην άκρη γιατί στον πεζόδρομο περνούν μηχανές κι απ΄όπου χωρούν κι αυτοκίνητα...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΑΥΤΟΙ?

Πώς επιτρέπουμε σε μια χούφτα δημοσιογράφους και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου να λένε ότι τους κατέβει, να κάνουν ότι θέλουν, να δείχνουν μονάχα ότι τους συμφέρει. Το κήρυγμα μίσους μπορεί να πουλάει, αλλά τι δημοκρατία έχουμε όταν μπορούν όποτε επιθυμούν τα ΜΜΕ να κάνουν εξωτερική πολιτική, να προσπαθούν να βάλουν δυο λαούς να μαλώνουν και να φτιάχνουν μια εικονική πραγματικότητα παρουσιασμένη ως την υπέρτατη αλήθεια.

Είδα σήμερα το μεσημέρι ειδήσεις από το Μεγάλο Κανάλι... και σοκαρίστηκα. Ότι κάνουν και με τον αγώνα των φοιτητών… Επιλέγουν εικόνες, λόγια, δράσεις από μια ασήμαντη μειοψηφία (κουκουλοφόροι στη μια περίπτωση, φίλαθλοι προερχόμενοι από ελλην. ακροδεξιά οργάνωση –δεν λέω όνομα, κάποτε είπα και κάποιοι με ενόχλησαν - και Γκρίζους Λύκους στην άλλη) για να πουν ΝΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ... Άντε ρε, να πάρουμε τα άρματα πάλι να πάμε για ένα άλλο 1821 γιατί υπάρχουν κάποιοι ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ (λίγοι είναι; έχουν όμως τα καλύτερα πόστα... Πώς θα αντιδράσει η ΕΣΗΕΑ; το ραδιοτηλεπτικό;) και στις δυο πλευρές και το κήρυγμα μίσους πάντα πουλούσε…

Για τους άλλους τώρα τι να πούμε; Είναι δεδομένο ότι τα ακραία εθνικιστικά, ρατσιστικά και ανεγκέφαλα στοιχεία έχουν βρει πρόσφορο έδαφος για αγώνα στα γήπεδα. Πρόσφατα πήγα σε διεθνές συνέδριο και είδα ότι σε όλη την Ευρώπη προβληματίζονται για αυτό. Δεν τσιμπάνε όμως αλλού τόσο εύκολα τα κανάλια ή τουλάχιστον φοβούνται να ταυτίσουν ολόκληρους λαούς με τύπους εγκληματικούς που η επίδραση που έχουν στην κοινωνία είναι ότι αποτελούν το άλλοθι της αστυνομίας για τυφλά χτυπήματα όταν θέλει, όπου θέλει… Αν εγώ καταστρέψω μια κινέζικη κρατική σελίδα στο διαδίκτυο (γιατί για παράδειγμα δεν γουστάρω τις ομαδικές εκτελέσεις) θα πρέπει οι Κινέζοι δημοσιογράφοι να μιλάνε για ελληνικό μίσος και να προετοιμάζονται για πόλεμο? Μα είμαι ένας (μακάρι να ήμουν περισσότεροι και να ήξερα hacking), η ζημιά είναι μικρή και ο κόσμος έχει σοβαρότερα προβλήματα, έτσι δεν είναι?

(4 - 1 ? Ε, και... Ένα παιχνίδι είναι και μάλιστα όχι δικό μας....)

Κλείνει μια TV

Ανθίζει μια Ζωή

(σε ελεύθερη απόδοση σύνθημα σε τοίχους)

ΤΖΟΓΟΣ

Εντάξει, δεν έχασα πολλά (γύρω στα 10 ευρώ που τα πήρα από τη γυναίκα μου!), γέλασα αρκετά και τράβηξα και φωτογραφίες... Ειλικρινά πάντως αυτό το πάθος δε μου ταιριάζει με τίποτα. Έριξα μάλιστα και την ιδέα να παίξουμε κανά σκάκι και παραλίγο να μη μου ξαναμιλήσουν!

ΝΤΡΟΠΗ ΡΕ!

Κίνα θα γίνουμε στο τέλος... Διαβάστε για την αρχή!

Χριστό - δουλος;

Υπάρχει πιο χυδαίο δημόσιο πρόσωπο στην Ελλάδα; Λυπάμαι τα μέλη της ελληνικής εκκλησίας. Δεν τους αξίζει με τίποτε αυτό το άτομο. Κι αν υπάρχει κόλαση, όπως πιστεύουν αρκετοί χριστιανοί, αυτή θα μοιάζει με το Γηροκομείο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και θα γεμίσει με χοντρούς μητροπολίτες. Οι υπόλοιποι κοιμηθείτε χωρίς τουλάχιστον αυτό το άγχος...

Εμείς οι Μουσουλμάνοι!

Η Τυνησία δεν φαίνεται να ακολουθεί φανατικά τον Ισλαμισμό. Για παράδειγμα στην Τύνιδα οι μισές γυναίκες φορούν μαντίλα, ενώ οι υπόλοιπες όχι (συχνά μέσα στην ίδια παρέα).

Στην Τουρκία τώρα ο Εντογάν προσπαθεί να φέρει συγχρόνως τη χώρα του κοντά τόσο στην Ευρώπη όσο και στο Ισλάμ... Βρίσκει ισχυρή αντίδραση από το κεμαλικό (κοσμικό) κράτος, αλλά τα πράγματα είναι αρκετά περίεργα. Κοιτάζουμε με άμεσο ενδιαφέρον για το προς τα πού τελικά πάει η γείτονα χώρα.

Διαβάζω στην Καθημερινή (6.5.2006) για Τούρκους δημάρχους που μοιράζουν εγχειρίδια γαμήλιας ηθικής: ο άντρας δικαιούται μέχρι τέσσερις γυναίκες (μόνο?), η γυναίκα μπορεί να παντρευτεί μετά τα 9 της, όχι χειραψίες μεταξύ ανδρών γυναικών (μην παίρνουνε και θάρρος...), και αν χρειαστεί μπορεί ο σύζυγος να την χτυπά αρκεί όμως να μην αφήνει σημάδια (τι για πρωτόγονους μας περάσατε?)...

Τώρα μεταξύ μας κι ο χριστιανισμός δεν αντιμετωπίζει με ιδιαίτερα σύγχρονο τρόπο τις γυναίκες... Και τελικά υπάρχει κάποια θρησκεία που να μην την έφτιαξε άντρας και μπορεί να δει σε ισότιμη βάση τη γυναίκα? ΝΑΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ: ψάξτε για νεοπαγανιστικές λατρείες!!! Αλλά, για να σοβαρευτούμε τα πράγματα στο 99,9 % του πλανήτη απέχουν πολύ από τη Φιλανδία. Θυμάστε πριν λίγα χρόνια που έκαναν οι Φιλανδοί προεδρικές εκλογές και είχαν 4 υποψήφιες γυναίκες και έναν άνδρα?

Ημέρα του ύπνου!

Ναι, θυμήθηκαν ακόμη κι αυτό να μας που οι δημοσιογράφοι για τις 21 Μαρτίου...

Μόνο ότι είναι η Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στο Ρατσισμό ξέχασαν!

Πρόσφατα είναι τα γεγονότα της Γαλλίας που για εβδομάδες καιγόντουσαν τα προάστιά της από περιθωριοποιημένους μετανάστες. Τότε γράφτηκε ότι καλό είναι να δούμε και εμείς το θέμα γιατί στο μέλλον δεν είναι απίθανο να το βρούμε μπροστά μας.

Μετά σιωπή... Κοτόπουλα (πέθαναν ΜΗΔΕΝ άτομα σε ένα χρόνο στην Ελλάδα - στο ίδιο διάστημα είχαμε 2.100 νεκρούς στους δρόμους μας!), Eurovision, μεταγραφή Θέμου, δεν θα πάρουμε πολεμικά αεροπλάνα από τους Αμερικανους, αλλά από αλλού... πόσο πήγε η τιμή της ντομάτας (σημαντικότατο ζήτημα που το εκμηδενίζουν ανάμεσα σε ειδήσεις life style και "ποδοσφαιρικής" πολιτικής...) και διάφορα άλλα χρήσιμα θέματα εξίσου ενδιαφέροντα και με τις ανάλογες αναλύσεις από τους "ειδικούς".

Τα χάπια μας, λοιπόν, και για ύπνο. Βαθύ, χωρίς όνειρα.

Νόαμ Τσόμσκι (για μουσουλμάνους)

Από πρόσφατή του συνέντευξη ("Κ", κυρ. Καθημερινής, 19-3-2006):

"...πριν από τρία περίπου χρόνια, η Jyllands-Posten (η δανέζικη εφημερίδα που δημοσίευσε τα γνωστά σκίτσα του Μωάμεθ...) απέρριψε σκίτσα που αφορούσαν τον Ιησού Χριστό για μην προσβάλει το θρησκευτικό αίσθημα. Η κρίση που έχει ξεσπάσει, λοιπόν, δεν έχει να κάνει με την ελευθερία του λόγου, όπως πολλοί υποστηρίζουν, αλλά με τον εξευτελισμό και την κακομεταχείριση μιας καταπιεσμένης μειονότητας, στην οποία η Ευρώπη δίνει κλωτσιές χρόνια τώρα: τους μουσουλμάνους..."