ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Πριν δυο χρόνια πέρασα για λίγο από το Κανκούν, το φημισμένο τουριστικό θέρετρο του Μεξικού, πριν πάω σε πιο ενδιαφέροντα μέρη της χώρας. Φυσικά και θέλησα να ρίξω μια βουτιά στα τροπικά νερά του. Έλα όμως που δεν έβλεπα πουθενά τη θάλασσα! Ρωτώντας έμαθα ότι η θάλασσα είναι παντού, απλά πρέπει να περάσω μέσα από ένα ξενοδοχείο για να βγω στην παραλία. Μια ζώνη πολλών (νομίζω 20) χιλιομέτρων με ξενοδοχεία από τη μία πλευρά και εμπορικά κέντρα και εστιατόρια - μπαρ από την άλλη. Σταμάτησα κι εγώ στο κέντρο αυτής της ζώνης (0,20 ευρώ το λεωφορείο), διάλεξα ένα χλιδάτο ξενοδοχείο κι απλά πέρασα από την κεντρική είσοδο για να βγω σε μια υπέροχη παραλία...

Καλά εγώ έμοιαζα με τουρίστα, ένας Μεξικάνος όμως τι κάνει στο Κανκούν για να ρίξει τη βουτιά του;;; Η πρόσβαση στις παραλίες είναι ελεύθερες για όλους τους πολίτες της χώρας!!! μου είπαν... Δηλαδή μπορούν οι ινδιάνοι της πόλης να το κάνουν αυτό, ήταν η επόμενη ερώτησή μου; Α, αυτοί είναι λίγο πιο δύσκολο. Τα ξενοδοχεία δεν τους θέλουν...

Τι σχέση έχουν αυτά με τις παραλίες της Αττικής (κι όχι μόνο, για ρίξτε μια ματιά και σε Χαλκιδική κ.α.);

Πού τις έκλεισαν με συρματοπλέγματα ή με παράνομα μαγαζιά, τις άφησαν να γεμίσουν με σκουπίδια, μπάζα και νεκρά ζώα....

Συμπαράσταση στον Δήμαρχο του Ελληνικού που κάνει απεργία πείνας για να ανοίξει η παραλία του δήμου!

Μπράβο στους κατοίκουςς του Μοσχάτου που πήγαν και ξήλωσαν οι ίδιοι τα συρματοπλέγματα!

Μπράβο και σ΄αυτούς που πήγαν και ρίξαν τα κάγκελα στο Φιλοπάππου! (ο καθένας μας πρέπει να διασώσει τη δική του παραλία...)

(Έχω τραβήξει τα τελευταία δυο χρόνια φωτογραφίες απίστευτης ασχήμιας από την παραλιακή ζώνης της Αθήνας, κάθε φορά που ανοίγω το σχετικό φάκελο αηδιάζω και τον ξανακλείνω αμέσως... για αυτό έβαλα σ΄αυτό το κείμενο δυο φώτο από Κανκούν!)

FUN DRA CAR

Aπό την τελευταία εμφάνιση των Fun dra Car, 25 Μαϊου 2007, Μικρό Μουσικό Θέατρο, Κουκάκι.

Ζώνη Περάματος

Άνθρωποι, χρώμα και σίδερο-2

Ώρες Λειτουργίας: Καθημερινές και Σαββατοκύριακα: 12.00-22.00

Τόπος: Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος

Η έκθεση γίνεται με πρωτοβουλία ομάδας 69 εικαστικών καλλιτεχνών, γλυπτών, ζωγράφων και φωτογράφων. Έχουν σαν στόχο να έρθουν σε επικοινωνία με τους εργαζόμενους, να αντλήσουν από τις συνθήκες ζωής και δουλειάς της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα από ένα τόσο φορτισμένο χώρο όπως η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα: Το Πέραμα της ανεργίας, το Πέραμα της εγκατάλειψης, το Πέραμα της υποβάθμισης της ζωής των εργαζομένων και των κατοίκων, το Πέραμα των εργατικών ατυχημάτων και της ασύδοτης κερδοσκοπίας των μεγαλοεφοπλιστών το Πέραμα των συγκρούσεων και των αγώνων.

Φίλοι μου, όπως ο Κίμωνας Αξαόπουλος κι ο Τάσος Μενεμενόγλου, παίρνουν μέρος... Αξίζει να περάσουμε μια βόλτα!

DOGAN

Ο Dogan (με την κόκκινη μπλούζα) είναι από την Τουρκία και ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Πρώτα Αθήνα, στη συνέχεια Θεσσαλονίκη. Χρόνια φίλος μου. Από τις πιο βελούδινες (και δεν του φαίνεται...) φωνές που έχω ακούσει. Στη Θεσσαλονίκη εμφανίζεται αρκετά συχνά σε μαγαζιά με το Group Doga και το μελωδικό του σάζι.

ADSL ΠΑΚΕΤΑ

75 μέρες περίμενα την Tellas για πακέτο adsl και σταθερό τηλέφωνο. Και κάθε φορά που τους έπαιρνα τηλ. ήμουν στην αναμονή τουλάχιστον τέταρτο για απάντηση... Η απάντηση πάντα ήταν η ίδια. Δεν ξέρουμε κύριε! Δεν άντεχα άλλο και πήρα τηλ. τη Vivodi. Γέλασε ο υπάλληλος όταν τον ρώτησα αν αυτοί είναι πιο γρήγοροι. Μετά από δυο μήνες και κάτι ρώτησα κι αυτούς τι θα γίνει... Δεν φταίμε εμείς, αλλά ο ΟΤΕ μου είπαν. Τέλος τηλεφώνησα στον ΟΤΕ. Φυσικά και σας λένε ψέματα κύριε, μου είπε ο δικός τους υπάλληλος και μου υποσχέθηκε σύνδεση σε μια βδομάδα το πολύ. Σε πέντε μέρες είχα σύνδεση.

Για σχεδόν πέντε μήνες δηλαδή δεν είχα σύνδεση και πάλευα να δω τα μηνύματά μου και να κάνω τις δουλειές μου όπου μπορούσα. Σε βιβλιοθήκες, σε καφέ, στο δρόμο όπου έβρισκα δίχτυο ελεύθερο. Όσες φορές δοκίμασα dial up από το σπίτι τρελάθηκα. Οι πιο πολλές σελίδες θέλουν πια γύρω στα δέκα λεπτά μόνο και μόνο για να ανοίξουν...

Ίσως έχουν δίκιο για τον ΟΤΕ οι ανταγωνιστές του. Αποκλείεται όμως να μην ξέρουν τις δυνατότητες τους και την κατάσταση. Οπότε μας κοροϊδεύουν κανονικότατα για να μας τσιμπήσουν, ενώ στην ουσία με αυτό τον τρόπο χάνουν πελάτες που θα μπορούσαν να αποκτήσουν όταν θα ήταν έτοιμοι για αυτά που υπόσχονται!!! Έτσι δεν είναι;;;

ΘΑΛΑΣΣΑ & ΠΟΔΗΛΑΤΟ

ΝΙΚΟΣ ΧΑΡΙΤΙΔΗΣ

ΦΙΛΕ ΑΝΤΙΟ!


ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ
ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙ
ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ...

ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ

MARIA AUXILIADORA!

I AM COMING...

ΛΑΓΚΑΔΙΑ

Η ορεινή Αρκαδία είναι μαγευτική. Τα Λαγκάδια υπέροχα. Δεν είναι τυχαίο που σ΄αυτά τα μέρη τριγυρνούσε ο ακόλουθος του Διόνυσου Παν...

ON THE ROAD

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Τι θα φας; Πώς θα οδηγήσεις; Με ποιον θα μιλήσεις; Τι είναι το Πάσχα; Γιατί κίτρινα αυγά; Γιατί οι παπάδες είναι τόσο χοντροί μετά από τόσες νηστείες; Είναι ο επιτάφιος κηδεία; (μα γελάνε όλοι!). Τι φταίνε τα αρνάκια; Πώς θα μετρήσεις την πίεση και τη χοληστερίνη; Αφού δεν θες να τους δει αυτούς γιατί θα πας εκεί;

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ! ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΕΣ ΑΚΤΕΣ... (από κει ξεκινούν τα περισσότερα ταξίδια)