Ντοκιμαντέρ με θέμα τη φωτογραφία και τους φωτογράφους

Νέο trailer για το ντοκιμαντέρ μας ΓΙΑΤΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ  

Ένα ντοκιμαντέρ για τη φωτογραφία και τους εραστές της. 5 πόλεις και μια περιοχή, 8 φωτογράφοι και μια φωτογραφική ομάδα μοιράζονται τα μυστικά τους μαζί μας! Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βουκουρέστι, Χανιά, Κέρκυρα και Β. Εύβοια 2020, διάρκεια 67 λεπτά Trailer 1 (english subs): https://youtu.be/8ssSoerUfQw

Η ταινία έχει πάρει το δρόμο της για τα φεστιβάλ και έτσι ακόμη δεν μπορεί να μπει ολόκληρη στο διαδίκτυο. Η σελίδα της ταινίας στο facebook

Ποιήματα

Την ποιητική μου συλλογή μπορείτε να την βρείτε στο Cinemarian, στο βιβλιοπωλείο - πολυχώρο  24 Γράμματα και στο βιβλιοπωλείο ΠΟΛΙΤΕΙΑ (σύνδεσμος για ηλεκτρονική παραγγελία). Επίσης μπορείτε να την παραγγείλετε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας! 

Μαθήματα Κινηματογράφου

Φωτ.: Ελένη Τρέσου

Ξεκινάμε νέο τμήμα: εντατικό σεμινάριο κινηματογράφου "ΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΤΑΙΝΙΑ"

Στην ταράτσα του Cinemarian (που έχει βιντεο-προτζέκτορα και είναι διαμορφωμένη ως θερινός κινηματογράφος), με λίγα άτομα, αποστάσεις κι όλες τις προφυλάξεις!

Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Δευτέρα 6:30 - 9:00 και κάθε Παρασκευή 6:30 - 8:30 μ.μ. από Δευτέρα 18 Μαϊου ως τη Δευτέρα 29 Ιουνίου (6 εβδομάδες)

Κόστος 120 ευρώ (πληρώνεται στο πρώτο μάθημα)

Για το περιεχόμενο των μαθημάτων δείτε εδώ: http://akatsikoudis.blogspot.com/2020/01/2020.html

Εδώ η τελευταία σπουδαστική ταινία που κάναμε ως άσκηση στα μαθήματα αυτά: https://youtu.be/Ftzp0qv5LOU

Για κρατήσεις θέσεων στείλτε μήνυμα στο akatsikoudis@yahoo.com 

Μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου

Μαθήματα σκηνοθεσίας κινηματογράφου 

Από 18 Μαΐου ξεκινάμε ξανά τα μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου. Θα βγει σύντομα νέα ανακοίνωση με λεπτομέρειες. Τα μαθήματα κινηματογράφου (δείτε εδώ πληροφορίες - δεν ισχύουν όμως αυτές οι ώρες, θα ανακοινωθούν άλλες) είναι νέο εντατικό τμήμα με διάρκεια ως τέλη Ιουνίου.

Επίσης μέσα στον Ιούνιο θα κάνω ένα εντατικό κύκλο μαθημάτων φωτογραφίας για αρχάριους κι ένα για προχωρημένους. Και φυσικά θα συνεχίσουμε τα εργαστήρια Γυμνού (μέσα στο Μάιο με άντρα μοντέλο σε εσωτερικό χώρο και φώτα studio και Ιούνιο με γυναίκα μάλλον σε εξωτερικό χώρο και φυσικό φωτισμό) και τα αυτοτελή σεμινάρια πάνω στην Ιστορία της Τέχνης.

Για να ενημερώνεστε για τα μαθήματά μας και για τις εκδηλώσεις μας, στείλτε email στο akatsikoudis@yahoo.com  με το όνομά σας και στο θέμα να γράφει ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΛΙΣΤΑ

Η φωτογραφία ως πολιτική πρακτική

Richard Mosse, Καχύποπτα Μυαλά, 2012, από τη σειρά Enclave (θύλακας), Κονγκό, φωτ. με υπέρυθρο φιλμ

Παρουσίαση βιβλίου

 

Julian Stallabrass, Ριζοσπαστικές πραγματικότητες, Η φωτογραφία ως πολιτική πρακτική, Επιμέλεια – Μετάφραση Ηρακλής Παπαϊωάννου, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2018

 

Πρόκειται για μια συλλογή δοκιμίων που επέλεξε ο Η. Παπαϊωάννου.  Ακολουθούν κάποιες σημειώσεις μου πάνω στα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο.

 

Η αισθητική φαίνεται ύποπτη σε θέματα σκληρά (π.χ. πόλεμος, πείνα, κακοποίηση). Μήπως υπάρχει σκηνοθεσία; Ή γιατί ο φωτογράφος προσπάθησε να βγει τόσο ωραία μια εικόνα θλίψης και οδύνης; Από την άλλη μήπως υπάρχει μια προκατάληψη και ενόχληση με τέτοια θέματα - πάντα υπήρχαν άνθρωποι που ήθελα τη φωτογραφία πολιτικά ουδέτερη.  Ο Salgado ισχυρίζεται ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στο να βγουν ωραίοι σε μια φωτογραφία – θέση που δεν έρχεται σε αντίθεση με την αποδεδειγμένα ακτιβίστικη προσέγγισή του (σε αντίθεση με άλλους φωτογράφους που κοιτάζουν από απόσταση τα θέματά τους ή ακόμη χειρότερα τα εκμεταλλεύονται).  Όπως λέει ο ίδιος: «Ήθελα να σεβαστώ τους ανθρώπους όσο μπορούσα, να δουλέψω ώστε να πετύχω την καλύτερη σύνθεση και το πιο όμορφο φως… Αν δείξεις έτσι μια κατάσταση, συλλαμβάνοντας την ομορφιά και την ευγένεια μαζί με την απελπισία, τότε μπορείς να δείξεις σε κάποιον στην Αμερική ή τη Γαλλία ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι διαφορετικοί» (Stallabrass, 2018, σ. 30).

 

H απρόσωπη dead pan φωτογραφία φαίνεται να αντισταθμίζει την έλλειψη έκφρασης μέσα από μηχανές μεγάλου φορμά και εκπληκτικής ποιότητας τεράστια τυπώματα.  Θυμίζει όμως, όπως αναφέρει ο Stallabrass, την εθνολογική φωτογραφία – που παλιότερα κατέγραφε τους ιθαγενείς για λόγους «επιστημονικής μελέτης» και στην ουσία δικαιολογούσε την αποικιοκρατία.  Επίσης μέσα από την υπερβολή σε ευκρίνεια, μέγεθος και χρώμα δημιουργεί ένα αίσθημα υψηλού (έννοια που μας έχει έρθει από το Ρομαντισμό – χαρακτηρίζεται έτσι κάτι που προκαλεί δέος).

 

Ο Stallabras  αναφέρεται ακόμη στους «μουσειακούς φωτογράφους» που συνηθίζουν να τυπώνουν για πώληση ελάχιστα αντίτυπα των φωτογραφιών τους, για να έχουν αυτά μεγάλη αξία. Για παράδειγμα ο Jeff Wall συνήθως κάνει δυο τρία αντίτυπα (των φωτεινών κουτιών του) και οι τιμές μπορεί να αγγίξουν το ένα εκατομμύριο, ο Andreas Gursky μεταξύ τεσσάρων και έξι, ο Thomas Struth δέκα και η Cindy Sherman μεταξύ έξι και δέκα. Υπάρχει βέβαια και το αντίθετο παράδειγμα, καλλιτεχνών που έχουν γεμίσει τον κόσμο με αντίτυπα και είναι το ίδιο πετυχημένοι – όπως ο Araki (στο δρόμο που χάραξε ο Warhol που σε όποιο μουσείο και να πας θα δεις μερικά έργα του). Το πρόβλημα που είχαν τα μουσεία και οι γκαλερί ήταν ότι η φωτογραφία ως τέχνη επέτρεπε την εύκολη αναπαραγωγή των έργων της. Από τη στιγμή που λύθηκε το πρόβλημα  με τον τρόπο αυτό είναι πια ευπρόσδεκτη μορφή  τέχνης!

 

Ειδικά όμως για τον Jeff Wall υπάρχει κάτι ακόμη που δίνει αξία στο έργο του: οι ακριβές κατασκευές, στη συγκεκριμένη περίπτωση τα φωτεινά κουτιά του – δεν έχουμε λοιπόν απλά μια εικόνα, αλλά ένα υλικό αντικείμενο!

 

Υπάρχουν όμως και φωτογράφοι όπως ο Andreas Gursky και ο Jeff Wall που χρησιμοποιούν ψηφιακό μοντάζ με ένα τρόπο που δεν φαίνεται πουθενά. Οι εικόνες τους είναι ρεαλιστικές (αν και ασυνήθιστες) και αψεγάδιαστες.  Ιδιαίτερα ο Wall το χρησιμοποιεί μαζί με την προσεκτική σκηνοθεσία πριν τη λήψη και φτιάχνει έτσι μια σύνθεση σαν ζωγράφος σε ένα έργο που είναι φαινομενικά 100%  φωτογραφία.

 

Έχει κατηγορηθεί η φωτογραφία ότι επηρεάζεται από το τυχαίο και δεν δείχνει τη σκοπιμότητα του φωτογράφου (κάτι που βέβαια δεν στέκει αν αναλογιστούμε το πόσες φωτογραφίες τραβάει κάποιος και πόσες δείχνει και γιατί). Ο Wall όμως φαίνεται με την προσεκτική σκηνοθεσία και το αψεγάδιαστο ψηφιακό μοντάζ του να εξαλείφει σχεδόν ολοκληρωτικά το τυχαίο από τις εικόνες του (πάντα μπορεί να παρεισφρήσει κάτι απρόβλεπτο μέσα).

 

Με αφορμή τα πολλά κείμενα που αφορούν τη δουλειά του Jeff Wall γράφει ο συγγραφέας  (σ. 144): « Πολλαπλές αναγνώσεις, αοριστία και μια αποστροφή προς την «ουσιοκρατία» αποτελούν τους στυλοβάτες αυτού του διαλόγου, που αποπνέει ένα μεθυστικό άρωμα μεταμοντέρνου μυστικισμού. Διατηρούν επίσης στενή σχέση με την παραμυθία που προσφέρει η τέχνη, υποτίθεται, ως συμπλήρωμα στη μαζική κουλτούρα και την εργασιακή ζωή.» 

Τζόκερ

Φωτογραφία Νίκος Καψιάνης

Σπουδαστική ταινία που έκαναν οι μαθητές μας στα σεμινάρια κινηματογράφου. Γυρίστηκε μόνο σε τρία απογεύματα σαν άσκηση. Δείτε την εδώ: https://youtu.be/Ftzp0qv5LOU
Σύντομα θα ανακοινωθεί νέο τμήμα κινηματογράφου!

Το αυτοπορτρέτο στη φωτογραφία

Herbert Bayer (Bauhaus, αυτοπορτρέτο και φωτομοντάζ)

Το αυτοπορτρέτο (self-portrait) ήταν από παλιά αγαπημένο θέμα των ζωγράφων (π.χ. Durer 1493). Χρησιμοποιώντας καθρέφτη και πολύ αργότερα μια φωτογραφία δούλευαν με διάφορους τρόπους κυρίως με το πρόσωπό τους. Με αυτό κάνεις την άσκησή σου (όταν δεν έχει κοντά μοντέλο), τους πειραματισμούς σου, μα πάνω από όλα εξερευνείς πιο άμεσα ποιος είσαι, πώς μοιάζεις, τι είσαι. Για τους ίδιους λόγους γινόντουσαν τα αυτοπορτρέτα και στη φωτογραφία.

To αυτοπορτρέτο είναι τόσο παλιό στη φωτογραφία όσο σχεδόν η ιστορία της. Το πρώτο έγινε από τον Hippolyte Bayard το 1840, ένα από τους πρωτοπόρους της νέας εφεύρεσης. Τα πορτρέτα στη φωτογραφία πάντα είχαν και πάντα θα έχουν δύναμη, μια δύναμη που δεν την έχουν στη ζωγραφική. Ειδικά όταν κοιτάζουν τον θεατή στα μάτια.

Διακρίθηκαν στην αυτοπροσωπογραφία δημιουργοί όπως ο Edward Steichen, Edward Weston, Laszlo Moholy-Nagy, Umbo, Robert Mapplethorpe, Duane Michals, Gilbert and George, Claude Cahun, Nan Goldin, Lucas Samaras, Gilbert Garcin, Γιώργος Δεπόλλας κ.ά.

 Αξίζει να αναφέρουμε ως παραδείγματα τον Duane Michals που χρησιμοποιεί τον εαυτό του ως μοντέλο για να σκηνοθετήσει σειρές φωτογραφιών, το G. Garcin που  δουλεύει αποκλειστικά με τον αυτοπορτρέτο του στην κατασκευή ονειρικών και σουρεαλιστικών εικόνων, την Cindy Sherman που έγινε διάσημη με τα αυτοπορτρέτα της που όλα όμως είναι διαφορετικοί ρόλοι που παίζει η ίδια ως μια αναφορά στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, το Luca Samaras που με επιχρωματισμένες  Polaroid δημιουργεί σουρεαλιστικές αυτοπροσωπογραφίες, τον R. Mapplethorpe που έχει από τις πιο ολοκληρωμένες παρουσίες σε αυτό το είδος φωτογραφίας καθώς εξερευνούσε τη σεξουαλικότητά του (από ένα σημείο και ύστερα γνωρίζοντας ότι πάσχει από Aids), το Γιώργο Δεπόλλα που φωτογραφίζει τον εαυτό του με σουρεαλιστικό τρόπο παρωδώντας την νεοελληνική πραγματικότητα κ.ά. 

Το βλέμμα του ουμανισμού

Lorenzo Tugnoli

Έχω διαβάσει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στο περιοδικό Σχεδία - δεν το παίρνουμε μόνο για να στηρίξουμε τους άστεγους! Στο τεύχος του Απριλίου 2020 (κυκλοφόρησε δυστυχώς μόνο μέσω αλληλογραφίας, λόγω κορονοϊού) είχε συνέντευξη από ένα βραβευμένο Ιταλό φωτορεπόρτερ που έχει μάλιστα ως έδρα του τη Βηρυτό (ενώ για έξι χρόνια ζούσε στην Καμπούλ). 

Σε συνέντευξη του ο Lorenzo Tugnoli (στη Ντανιέλα Παλούμπο, με τίτλο: Το βλέμμα του ουμανισμού, σ. 36-37)

στην ερώτηση: Με τις φωτογραφίες, όμως, δεν διακινδυνεύουμε να αισθητικοποιήσουμε τα δεινά των ανθρώπων;  

Απαντάει: Το ίδιο αναρωτιόμαστε και εμείς, όταν τραβάμε μια φωτογραφία, αλλά μετά αποφασίζουμε ποιες φωτογραφίες θα δημοσιεύσουμε. Την ώρα της δουλειάς δεν είναι πάντα εύκολο να σταματήσεις να σκεφτείς ποιον έχεις απέναντί σου. …. Για μένα, είναι σημαντικό να βρούμε το μέσο που θα σέβεται τον άνθρωπο και δεν θα εστιάζει στο πόνο του. Διαφορετικά μιλάμε για φωτογραφίες με σκοπό τον εντυπωσιασμό. … 

Στην ερώτηση: Μπορείς να φωτογραφίσεις τα πάντα; 

Απαντάει: Όχι, δεν μπορείς. Υπάρχουν καταστάσεις των οποίων η αποτύπωση δεν είναι απαραίτητη, ενώ σε άλλες περιπτώσεις τραβάς μερικές φωτογραφίες και μετά αποφασίζεις να μην τις χρησιμοποιήσεις. … Σε άλλες περιπτώσεις, οι ίδιοι οι άνθρωποι σου ζητούν να τους φωτογραφίσεις.

Επιλέξαμε αυτά τα αποσπάσματα γιατί η φωτογράφιση του ανθρώπινου πόνου έχει γίνει μια μόδα ανάμεσα σε ερασιτέχνες φωτογράφους, σε επαγγελματίες, αλλά και σε καλλιτέχνες και θέλει προσοχή όλο αυτό το θέμα. 

Θα αναφερθώ μελλοντικά περισσότερο στο θέμα αυτό καθώς ετοιμάζω ένα άρθρο για τη φωτογραφία ντοκουμέντο και το καλλιτεχνικό ντοκουμέντο. 

Η τέχνη και η τεχνική

Georgii Zimin (φωτόγραμμα)

Έχω αναφερθεί ξανά για το θέμα αυτό (όπως π.χ. εδώ)

Στο τεύχος 209 του μηνιαίου περιοδικού Photonet είχα ένα άρθρο που εξηγεί καλύτερα το θέμα. Τώρα μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από δω!

Η σχέση πραγματικότητας και φωτογραφίας

Το τέρας του Λοχ Νες 

Η πιο σημαντική πολιτική απόφαση που μπορεί να πάρει κάποιος είναι που θα στρέψει τα μάτια του κόσμου. Με άλλα λόγια, αυτά που δείχνεις στους ανθρώπους κάθε μέρα είναι πολιτική 

Βιμ Βέντερς

Μεγάλο θέμα για συζήτηση που θα δώσει όμως εργαλεία στους φωτογράφους για να προσεγγίσουν είτε τη φωτογραφία ντοκουμέντο είτε τη σκηνοθετημένη φωτογραφία. Αμφισβητώντας την αυταπόδεικτη, για τους περισσότερους ανθρώπους, σχέση της φωτογραφίας με την “αλήθεια”, δείχνει πολλά για την τέχνη αυτή. Δυνατότητες, όρια, κινδύνους, τεχνικές, μέσα.

Η Michele Bogre αναφέρει ότι η φωτογραφία ντοκουμέντου είναι δύσκολο να οριστεί στον 21ο αιώνα. Είναι συγχρόνως διαδικασία και αισθητική που αφορά ένα μεγάλο κομμάτι της φωτογραφίας, από τις παραδοσιακές σε στιλ φωτορεπορτάζ, μέχρι τις κατασκευασμένες φωτογραφίες στιλ ντοκουμέντου που εμφανίζονται στους τοίχους των γκαλερί.

Διαβάστε το άρθρο μου στο Φωτολόγιο

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΕ

Φωτογραφία: Στράτος Σκοτεινιάδης

Το γράμμα που άργησε

Έφτασε ή δεν έφτασε

Πόσο αντέxει κανείς χωρίς να το ανοίξει

Η αναμονή πιο δύσκολη και από την πείνα και από την δίψα

Πρέπει να κοιμηθείς  μ’ αυτό το γράμμα

Θα σε πάρει ο ύπνος ή δεν θα σε πάρει

Πόσο μπορούν να αντέξουν τα βλέφαρα σου στο παρελθόν

Πρέπει να το διαβάσεις ή δεν πρέπει

Να το πετάξεις ή  να το σκίσεις

Για να μην προσπαθήσεις να το ξανακολλήσεις

Μήπως πρέπει να το κάψεις χωρίς να το ανοίξεις

Είδε κανείς  αν οι στάχτες έκαψαν ψυχές

Η αλήθεια είναι σαν ένας μακρινός συγγενής

Είναι για να υπάρχει αυτό είναι όλο

Όταν έρχεται η στιγμή που ένα γράμμα μπορεί να σε κάνει κομμάτια

Πρέπει να πιάσεις ένα όνειρο από το χέρι

Σφιχτά πολύ

Και αν σε αφήσει εκείνο

Εσύ μην το αφήσεις ποτέ

Μόνο τότε δεν θα σε βλάψουν  οι αλήθειες

Ποίημα του Talip Ozcengiz από το βιβλίο Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ. Ένας Έλληνας φυσιοθεραπευτής  και φωτογράφος, ο Στράτος Σκοτεινιάδης,  κι ένας Τούρκος καπετάνιος και ποιητής, ο Talip Ozcengiz, ένωσαν τη δουλειά τους στην έκδοση: "Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ" (DOSTLUK SANATI).

Ο Στράτος ήταν μαθητής μου στα μαθήματα φωτογραφίας και είναι μέλος στη φωτογραφική μας ομάδα ΔΙΑΦΡΑΓΜΑ 26 - διαβάστε περισσότερα για αυτό το βιβλίο εδώ!

Παραλήρημα και Αντίσταση

Delirium and Resistance, Activist Art and the Crisis of Capitalism

Παρουσίαση - κριτική του βιβλίου:

Gregory Sholette, Delirium and Resistance, Activist Art and the Crisis of Capitalism, Pluto Press, London 2017

Παραλήρημα και Αντίσταση: Ακτιβιστική Τέχνη και η Κρίση του Καπιταλισμού

Ο συγγραφέας πλησιάζει την τέχνη και την αγορά μέσα από μια μαρξιστική προσέγγιση. Μιλάει για μια τεράστια υπερπροσφορά τέχνης και την ύπαρξη πολλών περισσότερων καλλιτεχνών από ότι χρειάζεται το σύστημα, ως τη βάση για να πατούν  ελάχιστοι καλλιτέχνες που απολαμβάνουν όλη την αναγνώριση και τον πλούτο. Έχει ονομάσει αυτό το φαινόμενο Dark Matter (Σκοτεινή Ύλη), παίρνοντας τον όρο από τη φυσική – οι επιστήμονες για να εξηγήσουν τις κινήσεις των γαλαξιών αναφέρονται σε τεράστια ποσότητα σκοτεινής ύλης που δεν μπορούμε να την εντοπίσουμε με τα μέσα που έχουμε.

Παλιότερα υπήρχαν οι ακαδημίες τέχνης, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί άρχοντες και οι πλούσιοι που συντηρούσαν την «υψηλή τέχνη». Σήμερα όμως έχουμε ένα πολύπλοκο μηχανισμό από μεγάλα ιδιωτικά μουσεία, ισχυρές γκαλερί, διάσημους επιμελητές και κριτικούς, ειδικούς συμβούλους επενδύσεων, εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους μεγαλοσυλλέκτες και φυσικά όλοι αυτοί ελέγχουν εύκολα τα ΜΜΕ, τα συμφέροντά τους είναι αμοιβαία και η διαπλοκή τους πια γνωστή.

 Έχουμε λοιπόν ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο που μιλάει για τέχνη, οικονομία, πολιτική, δικαιώματα και μας παρουσιάζει μια εικόνα του μεταμοντέρνου πολύπλοκου κόσμου μας.

Ο συγγραφέας γνωρίζει καλά για το θέμα που προσεγγίζει. Είναι καλλιτέχνης, κριτικός, θεωρητικός, καθηγητής Πανεπιστημίου (ΝΥ), συγγραφέας, επιμελητής εκθέσεων και φυσικά ακτιβιστής (ιδρυτικό μέλος μάλιστα σχετικών συλλογικοτήτων στη Νέα Υόρκη).

Διαβάστε την πλήρη παρουσίαση του βιβλίου εδώ!

ΚΑΛΛΙΕΡΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΜΑΣ

Προϊστορική τέχνη

Η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος – Βασίλης Ραφαηλίδης

Αισθητική είναι η αντίληψη περί ωραίου. Η αναγνώριση της ομορφιάς. Για τον άνθρωπο αυτό είναι σπουδαίο πράγμα. Έχει να κάνει με την πνευματική ολοκλήρωσή του, την ευτυχία του. Το ωραίο το απολαμβάνουμε με όλες τις αισθήσεις μας κι ακόμη καλύτερα με όλη μας την ύπαρξη: μπροστά σε ένα σπουδαίο έργο τέχνης θα νιώσουμε να συγκινείται σώμα, πνεύμα και ψυχή στην ενότητά τους. Είμαστε άνθρωποι, αν δεν ψάχνουμε για ομορφιά στη ζωή μας καλύτερα να το κλείσουμε το μαγαζί – ας γυρίσουμε πίσω στις σπηλιές και στις ζούγκλες!

Σπηλιές; Μα έχουμε σπουδαία έργα τέχνης στις σπηλιές που έγιναν πριν 20.000 χιλιάδες χρόνια!

Καλλιεργείται η αισθητική ή είναι θέμα γούστου;  Έχω δει εμπειρικά στα μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου που κάνω (μαθητές από 14 ως 70 χρονών) ότι το “γούστο” μας αλλάζει δραματικά όσο αφορά μια τέχνη που αγαπάμε και την εξερευνούμε! Κάτι βέβαια που υποστηρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με την παιδεία, θεωρητικά ή πρακτικά.

Διαβάστε όλο το άρθρο στην ιστοσελίδα του περιοδικού PHOTONET

Ποια φωτογραφία θεωρείται καλή;

 Brassai

Όπως ισχυρίζονται και σχεδόν όλοι οι θεωρητικοί, το σπουδαίο έργο τέχνης πρέπει να επιτρέπει πολλαπλές και διαφορετικές από τον καθένα μας αναγνώσεις. Λέει ο A. Malraux:

 “Ένα έργο που οφείλει να συγκινήσει εκείνους που μπορούν να το εκτιμήσουν με το ίδιο ύφος, την ίδια χάρη ή με την ίδια δύναμη είναι ένα μικρής σημασίας έργο” (το παραθέτει ο Γ.Β. Δάβος στο Κριτική και Τέχνη, τεύχος 2, AICA ΕΛΛΑΣ, Αθήνα 2008, σελ. 29)

Διαβάστε όλο το άρθρο στο ΦΩΤΟΛΟΓΙΟ !

Δωρεάν υλικό για τη φωτογραφία

Φωτογραφία: Je_on Papageorgiou 

Στο μπλογκ αυτό θα βρείτε δωρεάν υλικό για τη φωτογραφία (εισαγωγικό βιβλίο, περιοδικά, διαγωνισμούς, ιδέες), αλλά και επιλεγμένες φωτογραφίες από τους μαθητές μου (αρχάριους και προχωρημένους) στο Cinemarian!

Ενημερώνεται καθημερινά - προωθήστε ελεύθερα:

https://pkleistro.blogspot.com/