10 Δεκ 2005

Παλαιόκαστρο - Σάμος





Παλαιόκαστρο. Μικρό χωριό της Σάμου. Περίπου 10 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, το Βαθύ. Ήμουν δάσκαλος εκεί το 2003-04.

Είχα Α΄ & Β΄ Δημοτικού. Σύνολο 12 παιδιά. Όλο το σχολείο; 23 παιδιά και 3 εκπαιδευτικοί.

Κάποιοι γονείς προτιμούσαν να στέλνουν τα παιδιά τους από το Παλαιόκαστρο στο Βαθύ. Και εγώ εκεί έμενα...

Τα παιδιά βοήθουσαν όπου μπορούσαν τους γονείς. Π.χ. στα χωράφια. Διάβαζαν ελάχιστα και όλος τους ο ελεύθερος χρόνος ήταν παιχνίδι με τα άλλα παιδιά έξω - ότι καιρό κι αν έκανε... Δεν ξέρω αν είχαν καιρό για τηλεόραση!

26 Νοε 2005

Istanbul


Πήγα πέρσι τα Χριστούγεννα. Μαγική πόλη. Τουλάχιστον για όποιον του αρέσουν τα περίεργα αστικά τοπία...

17 εκατομμύρια κάτοικοι (μαζί με τα περίχωρα) σε μια πόλη που παντρεύει εντυπωσιακά τις αντιθέσεις. Ουρανοξύστες σύγχρονοι, μιναρέδες άλλων αιώνων, θλιβερά υπόγεια, ευρωπαϊκά μαγαζιά, πάγκοι πάνω σε λασπερά πεζοδρόμια και παντού παζάρια... σε αγορές ή στο δρόμο, σε καφέ ή στα λεωφορεία...

Αν με ρώταγε κάποιος ποια είναι τα δυο πράγματα που πρέπει απαραίτητα να κάνει σ' αυτή την πόλη...

α) Βόλτα, παζάρι, ψώνια στην περιοχή που ξεκινά από την "Σκεπαστή Αγορά" και φτάνει στην "Αιγυπτιακή". Πάντως ολόκληρη η πόλη είναι μια αγορά...

β) Βραδινή κρουαζιέρα στο Βόσπορο. Αν έχει και λίγο κύμα κι αέρα ακόμη καλύτερα... Ονειρικές εικόνες!

Θα ξαναπάω! Την επόμενη φορά μάλιστα με δικό μου όχημα για να ξεφύγω από τα τουριστικά μέρη και να δω και πιο πέρα πώς ζουν οι κάτοικοί της. Η πόλη είναι ασφαλής και ο ξένος σεβαστό πρόσωπο. Πώς ήταν και στην Ελλάδα πριν κάποιες δεκαετίες...

16 Νοε 2005

Mexico city




Το καλοκαίρι πραγματοποίησα ένα από τα ταξίδια που ονειρευόμουνα. Μεξικό... Για ένα περίπου μήνα τριγυρνούσα με τη γυναίκα μου - που έδειξε μεγάλη υπομονή και αντοχή - από πόλη σε πόλη.

Ξεκινώντας απ' το Κανκούν (τουριστικό και ακριβό) φτάσαμε μέχρι την Πόλη του Μεξικό (πραγματική μητρόπολη - πολυδιάστατη και χαοτική).

Ήταν όνειρο εδώ και καιρό. Περίπου πριν δέκα χρόνια διάβασα την "Τριστέσα" του Τζακ Κέρουαρκ. Σκιαγραφεί ένα Mexico City που ή το μισείς ή το λατρεύεις. Από τότε πολλά άκουσα για την πόλη και για τη χώρα...

Δεν είναι εύκολο ταξίδι. Ειδικά όταν περιπλανιέσαι μ' ένα βαρύ σακίδιο στην πλάτη και μια φωτογραφική που ψάχνει για το ιδιαίτερο χρώμα αυτής της χώρας.

Μόλις έβαλα σε τάξη κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα στην πρωτεύουσα. Το Σάββατο βράδυ (9.00 μ.μ., 11 Νοεμβρίου) στο Ash In Art (Καρέα 11, Μετς, 50 μ. από το Club 22) θα δείξω slides, θα πω ιστορίες και θα κεράσω τεκίλα...

8 Νοε 2005


«ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ»

Η Αθήνα είναι μητρόπολη. Είναι η καρδιά της Ελλάδας. Σ’ όλα τα επίπεδα. Κέντρο παραγωγής και διακίνησης προϊόντων (αγροτικών, έστω λίγων, βιομηχανικών, όχι όσο παλιότερα, τέχνης, κ.ά.).Σ’ αυτήν, το κυριότερο, παίρνονται οι αποφάσεις, σ’ αυτήν διαμορφώνονται οι τάσεις. Ένα κέντρο όμως όπου συσσωρεύονται περισσότεροι άνθρωποι, ζώα, κτίρια και αυτοκίνητα απ’ όσα μπορεί να αντέξει. Έλλειψη ελεύθερων χώρων, πρόβλημα μετακίνησης, θόρυβος, ρύπανση, υπερδιέγερση. Μπορεί μια πόλη να είναι συνεχώς σε υπερδιέγερση;

Ναι, αλλά όχι οι κάτοικοί της ατομικά. Ποιες επιλογές έχουν να χαλαρώσουν, να ρίξουν ρυθμούς, να βγουν λίγο έξω από το θορυβώδη αντιαισθητικό λαβύρινθο; Αρκετές. Αλλά είναι θέμα ελεύθερου χρόνου και χρημάτων. Και φαντασίας. Φυσικά αλληλοσυσχετίζονται αυτά. Καταρχήν μέσα στην ίδια τη μητρόπολη υπάρχουν τα πάντα. Αναφέραμε πριν κάποια αρνητικά. Για να δούμε την άλλη όψη του νομίσματος: 100 θέατρα με 300 παραστάσεις, αμέτρητα bars, clubs, ταβέρνες, γκουρμέ εστιατόρια, κινηματογράφοι που παίζουν τα πάντα, γήπεδα για τα πιο περίεργα αθλήματα, βιβλιοπωλεία, γκαλερί, σύλλογοι – πολλοί σύλλογοι (π.χ. Ηπειρωτών, Κρητικών, φίλων του Μπριτζ, ζωόφιλων, σκακιστών, σατανιστών, για το τάβλι, συνδικαλιστικοί, επαναστατικοί…). Θα σταθώ στο τελευταίο: τους συλλόγους.

Σε μια χαοτική πόλη, όπου δύσκολα βρίσκεις στέκια, πολυλειτουργικούς χώρους, ελεύθερους χώρους γενικότερα και για να δεις γνωστό πρέπει να κλείσεις ραντεβού, οι σύλλογοι έρχονται να καλύψουν μεγάλο επικοινωνιακό και κοινωνικό κενό. Ακόμη και το γυμναστήριο μπορούμε να το δούμε ως άτυπο σύλλογο, από τη στιγμή που για πολλούς αποτελεί περισσότερο αφορμή κοινωνικής επαφής κι όχι τόσο ανάγκη για το ωραίο σώμα. Είναι σκληρή πόλη η Αθήνα, αν μετά τη δουλειά η ζωή συνεχίζεται μόνο μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας (η οποία δεν είναι δεδομένο για όλους). Η τακτική συναναστροφή με ανθρώπους που έχουν κάτι κοινό (καταγωγή, χόμπι, ομάδα, σεξουαλική προτίμηση, θρησκεία, ιδεολογία κ.ά.), είναι διέξοδος μέσα σε μια πόλη γεμάτη μοναχικούς ανθρώπους που φοβούνται ο ένας τον άλλο ή έστω δε νοιάζονται κι αντιμετωπίζουν το άγνωστο με καχυποψία. Ειδικά τον ξένο…

«Τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ; Ποιοι είναι; Τι θέλουν; Γιατί ντύνονται έτσι; Τι είναι αυτά που τρώνε; Πόπο πώς είναι τα ελληνικά τους! Άντε να ‘ρθει το βράδυ να δω τους δικούς μου…».

Στις μεγάλες πόλεις, σ’ όλο τον κόσμο, συνηθίζουν οι άνθρωποι να έρχονται σε συνειδητά στενότερη επαφή με συγκεκριμένους ανθρώπους, μέσα σε χώρους με τους ιδιαίτερους κανόνες τους, ίσως και τις τελετουργίες τους. Καλό είναι αυτό (στο μέτρο που δεν εξυπηρετούν αντικοινωνικές επιδιώξεις). Απλά, δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον έχει η ζωή, όταν αφήνουμε να μας πλησιάζουν μονάχα αυτοί που μας μοιάζουν…

10 Δεκ 2005

Παλαιόκαστρο - Σάμος





Παλαιόκαστρο. Μικρό χωριό της Σάμου. Περίπου 10 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, το Βαθύ. Ήμουν δάσκαλος εκεί το 2003-04.

Είχα Α΄ & Β΄ Δημοτικού. Σύνολο 12 παιδιά. Όλο το σχολείο; 23 παιδιά και 3 εκπαιδευτικοί.

Κάποιοι γονείς προτιμούσαν να στέλνουν τα παιδιά τους από το Παλαιόκαστρο στο Βαθύ. Και εγώ εκεί έμενα...

Τα παιδιά βοήθουσαν όπου μπορούσαν τους γονείς. Π.χ. στα χωράφια. Διάβαζαν ελάχιστα και όλος τους ο ελεύθερος χρόνος ήταν παιχνίδι με τα άλλα παιδιά έξω - ότι καιρό κι αν έκανε... Δεν ξέρω αν είχαν καιρό για τηλεόραση!

26 Νοε 2005

Istanbul


Πήγα πέρσι τα Χριστούγεννα. Μαγική πόλη. Τουλάχιστον για όποιον του αρέσουν τα περίεργα αστικά τοπία...

17 εκατομμύρια κάτοικοι (μαζί με τα περίχωρα) σε μια πόλη που παντρεύει εντυπωσιακά τις αντιθέσεις. Ουρανοξύστες σύγχρονοι, μιναρέδες άλλων αιώνων, θλιβερά υπόγεια, ευρωπαϊκά μαγαζιά, πάγκοι πάνω σε λασπερά πεζοδρόμια και παντού παζάρια... σε αγορές ή στο δρόμο, σε καφέ ή στα λεωφορεία...

Αν με ρώταγε κάποιος ποια είναι τα δυο πράγματα που πρέπει απαραίτητα να κάνει σ' αυτή την πόλη...

α) Βόλτα, παζάρι, ψώνια στην περιοχή που ξεκινά από την "Σκεπαστή Αγορά" και φτάνει στην "Αιγυπτιακή". Πάντως ολόκληρη η πόλη είναι μια αγορά...

β) Βραδινή κρουαζιέρα στο Βόσπορο. Αν έχει και λίγο κύμα κι αέρα ακόμη καλύτερα... Ονειρικές εικόνες!

Θα ξαναπάω! Την επόμενη φορά μάλιστα με δικό μου όχημα για να ξεφύγω από τα τουριστικά μέρη και να δω και πιο πέρα πώς ζουν οι κάτοικοί της. Η πόλη είναι ασφαλής και ο ξένος σεβαστό πρόσωπο. Πώς ήταν και στην Ελλάδα πριν κάποιες δεκαετίες...

16 Νοε 2005

Mexico city




Το καλοκαίρι πραγματοποίησα ένα από τα ταξίδια που ονειρευόμουνα. Μεξικό... Για ένα περίπου μήνα τριγυρνούσα με τη γυναίκα μου - που έδειξε μεγάλη υπομονή και αντοχή - από πόλη σε πόλη.

Ξεκινώντας απ' το Κανκούν (τουριστικό και ακριβό) φτάσαμε μέχρι την Πόλη του Μεξικό (πραγματική μητρόπολη - πολυδιάστατη και χαοτική).

Ήταν όνειρο εδώ και καιρό. Περίπου πριν δέκα χρόνια διάβασα την "Τριστέσα" του Τζακ Κέρουαρκ. Σκιαγραφεί ένα Mexico City που ή το μισείς ή το λατρεύεις. Από τότε πολλά άκουσα για την πόλη και για τη χώρα...

Δεν είναι εύκολο ταξίδι. Ειδικά όταν περιπλανιέσαι μ' ένα βαρύ σακίδιο στην πλάτη και μια φωτογραφική που ψάχνει για το ιδιαίτερο χρώμα αυτής της χώρας.

Μόλις έβαλα σε τάξη κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα στην πρωτεύουσα. Το Σάββατο βράδυ (9.00 μ.μ., 11 Νοεμβρίου) στο Ash In Art (Καρέα 11, Μετς, 50 μ. από το Club 22) θα δείξω slides, θα πω ιστορίες και θα κεράσω τεκίλα...

8 Νοε 2005


«ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ»

Η Αθήνα είναι μητρόπολη. Είναι η καρδιά της Ελλάδας. Σ’ όλα τα επίπεδα. Κέντρο παραγωγής και διακίνησης προϊόντων (αγροτικών, έστω λίγων, βιομηχανικών, όχι όσο παλιότερα, τέχνης, κ.ά.).Σ’ αυτήν, το κυριότερο, παίρνονται οι αποφάσεις, σ’ αυτήν διαμορφώνονται οι τάσεις. Ένα κέντρο όμως όπου συσσωρεύονται περισσότεροι άνθρωποι, ζώα, κτίρια και αυτοκίνητα απ’ όσα μπορεί να αντέξει. Έλλειψη ελεύθερων χώρων, πρόβλημα μετακίνησης, θόρυβος, ρύπανση, υπερδιέγερση. Μπορεί μια πόλη να είναι συνεχώς σε υπερδιέγερση;

Ναι, αλλά όχι οι κάτοικοί της ατομικά. Ποιες επιλογές έχουν να χαλαρώσουν, να ρίξουν ρυθμούς, να βγουν λίγο έξω από το θορυβώδη αντιαισθητικό λαβύρινθο; Αρκετές. Αλλά είναι θέμα ελεύθερου χρόνου και χρημάτων. Και φαντασίας. Φυσικά αλληλοσυσχετίζονται αυτά. Καταρχήν μέσα στην ίδια τη μητρόπολη υπάρχουν τα πάντα. Αναφέραμε πριν κάποια αρνητικά. Για να δούμε την άλλη όψη του νομίσματος: 100 θέατρα με 300 παραστάσεις, αμέτρητα bars, clubs, ταβέρνες, γκουρμέ εστιατόρια, κινηματογράφοι που παίζουν τα πάντα, γήπεδα για τα πιο περίεργα αθλήματα, βιβλιοπωλεία, γκαλερί, σύλλογοι – πολλοί σύλλογοι (π.χ. Ηπειρωτών, Κρητικών, φίλων του Μπριτζ, ζωόφιλων, σκακιστών, σατανιστών, για το τάβλι, συνδικαλιστικοί, επαναστατικοί…). Θα σταθώ στο τελευταίο: τους συλλόγους.

Σε μια χαοτική πόλη, όπου δύσκολα βρίσκεις στέκια, πολυλειτουργικούς χώρους, ελεύθερους χώρους γενικότερα και για να δεις γνωστό πρέπει να κλείσεις ραντεβού, οι σύλλογοι έρχονται να καλύψουν μεγάλο επικοινωνιακό και κοινωνικό κενό. Ακόμη και το γυμναστήριο μπορούμε να το δούμε ως άτυπο σύλλογο, από τη στιγμή που για πολλούς αποτελεί περισσότερο αφορμή κοινωνικής επαφής κι όχι τόσο ανάγκη για το ωραίο σώμα. Είναι σκληρή πόλη η Αθήνα, αν μετά τη δουλειά η ζωή συνεχίζεται μόνο μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας (η οποία δεν είναι δεδομένο για όλους). Η τακτική συναναστροφή με ανθρώπους που έχουν κάτι κοινό (καταγωγή, χόμπι, ομάδα, σεξουαλική προτίμηση, θρησκεία, ιδεολογία κ.ά.), είναι διέξοδος μέσα σε μια πόλη γεμάτη μοναχικούς ανθρώπους που φοβούνται ο ένας τον άλλο ή έστω δε νοιάζονται κι αντιμετωπίζουν το άγνωστο με καχυποψία. Ειδικά τον ξένο…

«Τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ; Ποιοι είναι; Τι θέλουν; Γιατί ντύνονται έτσι; Τι είναι αυτά που τρώνε; Πόπο πώς είναι τα ελληνικά τους! Άντε να ‘ρθει το βράδυ να δω τους δικούς μου…».

Στις μεγάλες πόλεις, σ’ όλο τον κόσμο, συνηθίζουν οι άνθρωποι να έρχονται σε συνειδητά στενότερη επαφή με συγκεκριμένους ανθρώπους, μέσα σε χώρους με τους ιδιαίτερους κανόνες τους, ίσως και τις τελετουργίες τους. Καλό είναι αυτό (στο μέτρο που δεν εξυπηρετούν αντικοινωνικές επιδιώξεις). Απλά, δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον έχει η ζωή, όταν αφήνουμε να μας πλησιάζουν μονάχα αυτοί που μας μοιάζουν…