ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Μια ωραία πρωτοβουλία από το Περιοδικό ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ που θα έχει και συνέχεια!

Αντιγράφω το δελτίο τύπου:

Τo περιοδικό μας στη διαρκή του προσπάθεια να φέρει τους Αναγνώστες κοντά

στο έργο γνωστών δημιουργών - φωτογράφων, σας προσκαλεί στην 1η ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ του project «ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ».

Στη συνάντηση αυτή θα είναι κοντά μας οι:

1. Emmanuel Coupe Kalomiris
Φωτογράφος τοπίου
www.emmanuelcoupe.com

2. Μάριος Θεολόγης
Φωτογράφος διαφημιστικής φωτογραφίας
www.mariostheologis.com

3. Άγγελος Τζωρτζίνης
Φωτορεπόρτερ
www.angelos-tzortzinis.com

Οι τρεις γνωστοί φωτογράφοι θα παρουσιάσουν φωτογραφίες τους, θα μιλήσουν για τις ιδιαιτερότητες, τις δυσκολίες και τα βιώματα από τη δουλειά τους και θα απαντήσουν σε ερωτήσεις σας.

Είσοδος ελεύθερη. Προσέλευση από ώρα 18:00

Στην ΑΚΤΟ, Ευελπίδων 11Α την Τετάρτη 2 Οκτωβρίου

ΤΟ QUILOMBO

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ QUILOMBO ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΥΧΝΑ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ...

Από πέρσι πραγματοποιώ το κινηματογραφικό μου εργαστήρι και τα μαθήματα φωτογραφίας στο φιλόξενο και πολυεπίπεδο Quilombo. Για να δούμε όμως λίγα πράγματα για το χώρο αυτό και τους ανθρώπους του:

Το QUILOMBO Centro Cultural είναι ένα σωματείο με δεκάδες μέλη που  ιδρύθηκε και  λειτουργεί από το 2004. Ξεκίνησε από έναν πυρήνα ανθρώπων με αγάπη για την Αφροβραζιλιάνικη μουσική και κουλτούρα.

Οι δραστηριότητες του Quilombo άρχισαν να καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα. Show, live music events, parties, συμμετοχή σε ημερίδες, φεστιβάλ και ακτιβιστικές δράσεις, φιλοξενία άλλων μουσικών χορευτικών και θεατρικών σχημάτων, percussion & dance camps, παρουσιάσεις σε εκπαιδευτικούς χώρους όπως Σχολεία, Σχολές και Πανεπιστήμια. (βλ. μερικές από τις ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ).

Για τη χρονιά 2013-2014 το Quilombo θα αρχίσει τις δράσεις του στις 16 Σεπτεμβρίου με δύο ομάδες μουσικής (Samba Batucada & Samba Reggae), τέσσερις ομάδες χορού (Samba, Αφρικάνικου, Flamenco και Σύγχρονου χορού) και δύο ομάδες θεάτρου (Σωματικό θέατρο – Αυτοσχεδιασμός και Χοροθέατρο). Επίσης στη σχολή μας λειτουργεί και ομάδα Capoeira από τον contra mestre Paulinho ("Associação de Capoeira Senzala de Santos"). 

Για το πρόγραμμα των δράσεων του σωματείου αναλυτικά εδώ

ΦΤΙΑΞΕ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ – ΟΔΗΓΙΕΣ!

φωτ. Γιάννης Κολλιδάς

παραγωγή χωρίς χρήματα...

1. Φτιάξε ένα απλό, μικρό, αλλά έξυπνο σενάριο. Προσοχή στο τέλος – έκπληξη! Διάβασε δυο τρία βιβλία για το σενάριο και ζήτα βοήθεια από παλιότερους, γιατί αυτό είναι το πιο δύσκολο θέμα σου!
2. Χρησιμοποίησε λίγους χώρους για γύρισμα που εξασφαλίζουν ικανοποιητικό φως (ποιες ώρες;) και δεν έχουν θόρυβο.
3. Βρες προσεκτικά ηθοποιούς που ταιριάζουν με αυτό που έχεις στο μυαλό σου κι εμπιστεύσου τους. Βάλε αγγελία σε δραματικές σχολές και σε σελίδες σχετικές. Πολλοί νέοι ηθοποιοί και μεγαλύτεροι επαγγελματίες θέλουν να παίζουν σε μικρού μήκους (για εμπειρία και γιατί το αγαπούν). Αν δεν μπορείς να τους εξασφαλίσεις κάποια αμοιβή δες την πληρωμή σε είδος (π.χ. μια καλή φωτογράφιση τους).
4. Ποιος θα κάνει το μοντάζ; Δύσκολο θέμα για να το κάνεις μόνος σου...
5. Βρες μουσική από το ίντερνετ και ζήτα το δικαίωμα να την χρησιμοποιήσεις. Τα νέα συγκροτήματα χαίρονται με αυτό. Συζήτησε αν μπορούν να γράψουν και κάτι για την ταινία σου...
6. Εξήγησε σε όλους τους συνεργάτες σου τι θες να κάνεις, πού, πότε και πόσο θα κρατήσει. Σιγουρέψου για την αξιοπιστία τους. Καλύτερα ένας πιο μέτριος ηθοποιός που θα έρθει στην ώρα του παρά κάποιος καλός που μπορεί να τα παρατήσει και στη μέση...
7. Ποιος θα συντονίσει την παραγωγή; Δεν μπορεί να το κάνει αυτό ο σκηνοθέτης!
8. Κάνε μια πρόβα με τα πάντα (ηθοποιούς, φως, ήχο...) και βάλε τον καμεραμαν να την τραβήξει (χωρίς να το ξέρουν οι άλλοι!). Μπορεί να είναι το καλύτερο σου γύρισμα αυτό.
9. Ετοιμάσου (ψυχολογικά, αλλά και με εναλλακτικές λύσεις) για κάθε αναποδιά. Είναι σίγουρο ότι θα συμβούν πολλά. Να μερικά: βροχή, αρρώστια, καθυστερήσεις συντελεστών, καμένες λάμπες, εργοτάξιο που θα ξεκινήσει ξαφνικά εκεί που γυρίζεις, θα δεις τις λέξεις του σεναρίου να αλλάζουν γιατί αλλιώς φαίνονται ως εικόνες στο γύρισμα...
10. Δες ταινίες, πολλές ταινίες – κατά προτίμηση κοντά σε αυτό που θέλεις να κάνεις.

Και εννοείται πας στο γύρισμα έτοιμος. Έτσι τουλάχιστον πρέπει να φαίνεται σε όλους! Ξέρεις τι λέει το σενάριο και που θα βάλεις την κάμερα και γιατί. Δεν ξέρεις ίσως πώς θα παίξουν οι ηθοποιοί, αλλά θα καταλάβεις πότε θα είναι μέσα στο ρόλο τους...

Περιμένω από τους φίλους σκηνοθέτες (κι όχι μόνο) σχόλια για αυτή τη λίστα...

Ένα καλό ελληνικό ντοκιμαντέρ!

φωτογρ.: ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

Το έφτιαξε ο Αλέκος Καραϊσκος που παρακολούθησε πέρσι τα μαθήματα κινηματογράφου που κάνω. Μέσα σε λίγες μέρες έφτιαξε ένα πραγματικά καλό ντοκιμαντέρ για την πατρίδα του (Λιβαδερό, Κοζάνη).

Δείτε το εδώ!

Ο Αλέκος είναι επίσης πολύ καλός επαγγελματίας φωτογράφος
(δείγματα δουλειάς του εδώ)

Ο καλός ο φωτογράφος από τα likes φαίνεται;

Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν

Γίνονται όλο και περισσότεροι φωτογραφικοί διαγωνισμοί που τις κερδίζουν όσοι έχουν μεγαλύτερη αποδοχή στο ίντερνετ (βλ. likes στο facebook). Αυτό όμως δεν δείχνει τον πιο καλό φωτογράφο, αλλά αυτόν που έχει τις πιο καλές διαδικτυακές δημόσιες σχέσεις!

Παίρνω για παράδειγμα μηνύματα από φίλους και γνωστούς σε στιλ: “Ανδρέα, εσύ που έχεις μεγάλη λίστα με email στείλε σε παρακαλώ μήνυμα για τη συμμετοχή μου στον τάδε διαγωνισμό”...

Επίσης βλέπω πραγματικά κακές (έστω μέτριες) φωτογραφίες στο facebook με δεκάδες likes και σχόλια από κάτω σε προσωπικές σελίδες που για κάποιο λόγο είναι δημοφιλείς. Ωραία και καλά όλα αυτά και φυσικά τα ζηλεύω (το χρήμα, λέει, πολλοί μίσησαν, τη δόξα κανείς!), αλλά μη νομίσουμε κιόλας ότι όλοι ξαφνικά έγιναν καλοί φωτογράφοι...

Η τέχνη δεν εξαρτάται από τη δημοφιλία, η τέχνη δεν είναι δημοκρατία! Αν ψήφιζε ο κόσμος για το αν είναι καλός ο Picasso όταν παρουσίασε τις “Δεσποινίδες της Avignon” (έργο που άλλαξε την πορεία της ζωγραφικής!), τότε θα έπρεπε ο μεγαλύτερος ζωγράφος του κόσμου να αλλάξει δουλειά.

Αν θέλουμε να μάθουμε τι είναι καλή φωτογραφία κι αν οι δικές μας έχουν ενδιαφέρον δεν αρκεί να ρωτάμε όσους μας συμπαθούν και να αγνοούμε ότι υπάρχει τέχνη, καλλιτέχνες και δάσκαλοι...

Θα συνεχίσω όμως με το θέμα σε κείμενα που θα ακολουθήσουν και περιμένω και τα σχόλιά σας (έστω στο facebook...).

(ωραίο άρθρο για τον Πικάσο με αναφορές στη δουλειά του)

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Το συγκρότημα FUNDRACAR

Θα γίνονται στο Quilombo κάθε Παρασκευή 8:30 - 10:30 μ.μ.

Από Οκτώβριο μέχρι Ιούνιο

Παρουσίαση των μαθημάτων - εγγραφές: 

Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου στις 8:30 μ.μ.

Στείλτε email για κρατήσεις θέσεων στο akatsikoudis@yahoo.com

Κόστος 45 ευρώ το μήνα

Πατήστε τους παρακάτω συνδέσμους για πληροφορίες:

Πρόγραμμα σεμιναρίου

Περιεχόμενο

Σε ποιους απευθύνεται το κινηματογραφικό εργαστήρι μου

Ποια η σχέση μου με τον κινηματογράφο

Στο youtube υπάρχουν οι ταινίες που κάναμε πέρσι και πρόπερσι για να μάθουμε (ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ, Η ΒΑΛΙΤΣΑ)...

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΦΩΤΟ: Kώστας Παρούσης

Ξεκινάμε τον Οκτώβριο στο Quilombo (είναι κοντά σε μετρό, δείτε το χάρτη). 

Κάθε Παρασκευή 6:30 - 8:30 μ.μ.

Κόστος 45 ευρώ το μήνα. Τα μαθήματα θα διαρκέσουν μέχρι τον Ιούνιο του 2013.

Για το περιεχόμενο των μαθημάτων και για  ένα σύντομο βιογραφικό μου δείτε εδώ.

Συνάντηση γνωριμίας, παρουσίασης των μαθημάτων κι εγγραφών: Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου στις 6:30 μ.μ.

Φωτογραφίες παλιότερων μαθητών μου και μερικές από τις εκδηλώσεις μας μπορείτε να δείτε εδώ:

http://pkleistro.blogspot.gr/

http://diafragma26.blogspot.gr/

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΔΡΟΜΟΥ (μέρος 2ο)

 Δείτε πρώτα: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΔΡΟΜΟΥ (μέρος 1)

Βερολίνο

Εξοπλισμός: Πολλοί φωτογράφοι δρόμου (street photographers) χρησιμοποιούν μικρές, ευέλικτες, ελαφριές “ερασιτεχνικές” μηχανές – τελευταία και φωτο–κινητά τηλέφωνα – για να μη δίνουν στόχο και να δουλεύουν απρόσκοπτα. Δεν είναι εύκολο μέσα στο μετρό, για παράδειγμα, να σηκώσεις μια επαγγελματική SLR και να αρχίσεις να φωτογραφίζεις τον κόσμο...Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι δεν είναι η φωτογραφία που βασίζει τη δύναμή της στον ακριβό εξοπλισμό και στη μεγάλη ευκρίνεια της εικόνας! Αγαπημένοι φακοί για τους έμπειρους είναι οι ευρυγώνιοι (για να είναι μέσα στο πεδίο, μέσα στη δράση...) και ο πενηντάρης (που βλέπει τον κόσμο όπως το μάτι μας).

Εφόσον η φωτογραφία δρόμου δεν έχει συγκεκριμένο θέμα, κανόνες, τεχνική ή εξοπλισμό τότε τι έχει; Μα την ελευθερία να βγεις έξω και να βρεις τις εικόνες που σε εκφράζουν κι έτσι να φτιάξεις το δικό σου (φωτογραφικό) κόσμο!

Αν δείτε πόσο διαφορετικοί είναι οι φωτογράφοι που δουλεύουν συστηματικά στο δημόσιο χώρο θα καταλάβετε την ελευθερία, αλλά και τη δυσκολία του είδους. Δείτε για αρχή φωτογραφίες των Bresson (“αποφασιστική στιγμή”), Winogrand ( παράξενα κάδρα), D. Lange (μεγάλη Αμερικανίδα φωτογράφος), Kertez (δημιουργικός και πρωτότυπος), W. Klein (πιο σύγχρονος)... μερικά ονόματα που ανήκουν στους μεγάλους της φωτογραφίας.

Δεν προτείνω για τους νέους στο είδος τυχαίο ψάξιμο στο ίντερνετ, γιατί πολλοί από τους σύγχρονους φωτογράφους δρόμου κάνουν απλά επίδειξη τεχνικής και photoshop, ενώ από ουσία τίποτα... (στη φωτογραφία που όπως είπαμε αλλού είναι το θέμα - δείτε εδώ κάποιες σκέψεις για την τεχνική στη φωτογραφία!).

Διαβάστε ακόμη:  Πώς φωτογραφίζουμε τον κόσμο 

Δείτε ακόμη για μια παλιότερη έκθεση φωτογραφίας δρόμου που οργάνωσα για τους μαθητές μου.

Σας ενδιαφέρει η φωτογραφία δρόμου; Τι σημαίνει για σας αυτό το είδος φωτογραφίας; Ποιον σύγχρονο φωτογράφο θα μας προτείνατε; Περιμένουμε τα σχόλια σας!

Τα δυο πιο συνηθισμένα λάθη των νέων φωτογράφων

1. Αδιαφορούν για το καλό φωτισμό! Τραβούν για παράδειγμα ταξιδιωτικές φωτογραφίες καταμεσήμερο (όταν ο ήλιος τα καίει όλα) ή πορτρέτα με βαρετά επίπεδο φωτισμό...
2. Μπερδεύουν το ωραίο θέμα με την καλή φωτογραφία! Πιστεύουν δηλαδή ότι η φωτογραφία τους είναι καλή επειδή δείχνει κάτι ενδιαφέρον: μια όμορφη κοπέλα, ένα χαμογελαστό μωρό ή ένα χαριτωμένο κουτάβι... Άλλο όμως το ωραίο λουλούδι που βλέπουμε σε μια φωτογραφία κι άλλο η καλή φωτογραφία (βλ. άποψη του φωτογράφου μέσα από το καδράρισμα, τη σύνθεση, το φως κ.ά.).

Να προσθέσω και κάτι που αφορά σχεδόν όλους μας (νέους και παλιούς): δύσκολα μπορούμε να αξιολογήσουμε μόνοι μας τις καλές φωτογραφίες μας. Χρειαζόμαστε αντικειμενική κριτική από άλλους που έχουν σχέση με τη φωτογραφία ή έστω έχουν μια καλή αισθητική...

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΔΡΟΜΟΥ (μέρος πρώτο)

ΠΑΡΙΣΙ

Πολλοί ενδιαφέρονται τα τελευταία χρόνια για το φωτογραφικό είδος αυτό. Έχουν βγει σχετικά βιβλία και μάλιστα με λίγο ψάξιμο θα βρείτε μερικά δωρεάν σε pdf μορφή (street photography). Δάσκαλοι φωτογραφίας (ή φωτογράφοι που νομίζουν ότι είναι δάσκαλοι) διοργανώνουν σεμινάρια με τίτλο “Φωτογραφία Δρόμου”. Φυσικά είναι θέμα που παρουσιάζω κι εγώ εκτενώς στα μαθήματά μου...

Ως φωτογραφία δρόμου ορίζουμε τη φωτογραφία σε δημόσιο χώρο. Οπότε δεν είναι μόνο ο δρόμος πεδίο φωτογραφικής δράσης, αλλά ακόμη κι ένα εμπορικό κέντρο, ένας σταθμός μετρό ή οποιαδήποτε σφαίρα της δημόσιας ζωής.

Θέμα του φωτογράφου δεν είναι ούτε το τοπίο (όπως στην ταξιδιωτική φωτογραφία), ούτε μεμονωμένοι άνθρωποι (όπως στο πορτρέτο – αν και υπάρχει ως υποείδος το πορτρέτο δρόμου!), αλλά τι μπορεί να δημιουργήσει με ότι υπάρχει μπροστά του, με τις μεταξύ τους σχέσεις (κτίρια, άνθρωποι, αυτοκίνητα, σύννεφα, σκιές, φως, κινήσεις, βλέμματα...).

Είναι η φωτογραφία που της αρέσει να παίζει με τους κανόνες. Μια φωτογραφία δρόμου μπορεί να είναι κουνημένη, κακοφωτισμένη, με περίεργο καδράρισμα, φλου... κι όμως να συγκινεί με τη δύναμή της!

Είναι φωτογραφία προσωπικής έκφρασης (κι όχι φωτογραφία εφαρμοσμένη – εμπορική) κι έτσι αποτελεί κυρίως ανάγκη του φωτογράφου για δημιουργία. Αυτό την κάνει και δύσκολη στο να την προσεγγίσει ο φωτογραφικά απαίδευτος και για κάποιους φωτογράφους ταυτίζεται με την καλλιτεχνική φωτογραφία (φυσικά όμως υπάρχουν κι άλλα είδη φωτογραφίας που μπορούν να χαρακτηριστούν ως καλλιτεχνική φωτογραφία...).

(σύντομα το β΄ μέρος του άρθρου)

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ - ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΕΚΘΕΣΗ ΣΕ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Και φέτος θα κάνουμε το σεμινάριο φωτογραφίας κι αυτό του κινηματογράφου στο γνωστό Πολιτιστικό Κέντρο QUILOMBO (Ακαδημία Πλάτωνα, Αθήνα). 

Τα μαθήματα θα ξεκινήσουν Οκτώβριο. Μια φορά τη βδομάδα για 2 ώρες (απόγευμα). Το κόστος είναι 45 ευρώ το μήνα. Περισσότερες πληροφορίες σε αυτό το μπλογκ το Σεπτέμβριο. Επίσης όσες φίλες και φίλοι έχουν στείλει email (akatsikoudis@yahoo.com) θα ειδοποιηθούν έγκαιρα για την συνάντηση γνωριμίας...

ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Η Λίτσα και η Ειρήνη βάφουν τον Κώστα για το γύρισμα...

Πρόσφατα κάτι φίλοι έμειναν μ΄ανοικτό το στόμα όταν τους εξήγησα τι χρειάζεται για να γυριστεί μια ταινία μικρού μήκους. Η πρώτη ερώτηση ήταν γιατί κάνω “μικρές” ταινίες, εκεί γύρω στα 10 λεπτά (εξαίρεση η ΞΕΦΛΟΥΔΙΣΜΕΝΗ ΤΥΧΗ, 21 λεπτά, προβλήθηκε στη Δράμα, υπάρχει στο youtube...).

Για να ξεκινήσω με αυτό: α) η τέχνη δεν μετριέται με τη χρονική διάρκεια και β) μια ταινία απαιτεί μεγάλη προετοιμασία, οργάνωση και πόρους κι όλα αυτά αυξάνονται πολύ όσο πιο μεγάλη σε χρονική διάρκεια είναι...

Εμείς που κάνουμε κινηματογράφο χωρίς προϋπολογισμό (με ψηφιακό εξοπλισμό και εθελοντική εργασία) έχουμε μεγαλύτερες δυσκολίες στο να κάνουμε ταινία. Για να γυριστεί μια σελίδα σεναρίου, που θεωρητικά στην ταινία θα κρατήσει ένα λεπτό, χρειάζονται μέρες γυρισμάτων και φυσικά πιο πριν μεγάλη προετοιμασία: σενάριο (η πιο δύσκολη δουλειά!), επιλογή ηθοποιών, πρόβες, εύρεση συνεργείου (συχνά εκπαίδευσή του...), συζητήσεις και δοκιμές για το φωτισμό και τον ήχο, ντεκουπάζ, ρεπεράζ... Για να μη μιλήσω για το μοντάζ που θέλει βδομάδες ή μήνες!

Η βασική μας δυσκολία είναι ο διαθέσιμος χρόνος και η συνέπεια των συνεργατών μας. Από τη στιγμή που δεν προσφέρουμε χρηματική αμοιβή δεν μπορούμε να έχουμε και την απαίτηση να παρατήσουν όλες τις δουλειές τους και τις υποχρεώσεις τους και να τρέχουν όλη μέρα για την ταινία μας... Εντωμεταξύ κάποιοι που έρχονται για να πάρουν μέρος σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια νομίζουν ότι θα ξεμπερδέψουν σε 2-3 ώρες κι αντίστοιχες μέρες. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει.

Έχω ξεκινήσει φιλόδοξες προσπάθειες που παραλίγο να τις εγκαταλείψω όταν οι συνεργάτες μου (π.χ. ο ηχολήπτης κι ο διευθυντής φωτογραφίας) ερχόντουσαν όποτε μπορούσαν στα γυρίσματα και συχνά το μάθαινα αυτό λίγο πριν ξεκινήσουμε. Ή οι ηθοποιοί έβρισκαν ξαφνικά δουλειά μακριά από την Αθήνα κι έπρεπε να ολοκληρώσω γύρισμα που απαιτούσε τρεις μέρες από αρκετές ώρες... μέσα σε μόνο δυο ωρίτσες...

Έτσι αυτό που δεν πληρώνουμε σε χρήμα, το πληρώνουμε σε άγχος κι άπειρες ώρες δουλειάς. Κάθε φορά αναρωτιέμαι αν θα μπορέσω να ολοκληρώσω τη συγκεκριμένη ταινία κι αν αξίζει τον κόπο – ειδικά από τη στιγμή που οι διάφορες αναποδιές δεν μ΄ αφήνουν να πλησιάσω λίγο την παραγωγή που θέλω, μια ταινία ολοκληρωμένη, με άποψη και χωρίς τεχνικά προβλήματα.

Υπάρχουν όμως φίλοι και συνεργάτες που χαίρονται το γύρισμα, μαθαίνουν πράγματα που τους ενδιαφέρουν (όσοι ξεκινούν σχετικό επάγγελμα και θέλουν εμπειρία) και στο τέλος όλοι μας νιώθουμε όμορφα με αυτό που φτιάξαμε αναλογιζόμενοι τις δυσκολίες και τις αναποδιές σε όλα τα επίπεδα.

Τουλάχιστον μαθαίνω κι εγώ συνεχώς μέσα από την εμπειρία κι αυτό είναι χρήσιμο στα μαθήματα κινηματογράφου που οργανώνω!

Λοιπόν, την επόμενη φορά που θα δείτε μια μέτρια ταινία μικρού μήκους (από οποιοδήποτε Έλληνα κινηματογραφιστή) πριν τη θάψετε εντελώς και πείτε ότι λέμε συχνά σε αυτή τη χώρα (ΕΓΩ θα το έκανα καλύτερα), αναρωτηθείτε τις δυσκολίες που έχει το όλο θέμα όταν όλα γίνονται συνήθως χωρίς χρήματα, εθελοντικά και βιαστικά...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

Όλοι οι διαγωνισμοί φωτογραφίας:

 http://fmag.gr/search-competitions

Επίσης στο Φωτογραφικό Περιοδικό f magazine 

θα βρείτε άρθρα για τη φωτογραφία, πληροφορίες για εκθέσεις και διάφορα άλλα θέματα για την αγαπημένη μας τέχνη!

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΜΟΥ ΑΓΩΝΑΣ

ΗΡΑΚΛΗΣ - ΟΡΕΙΝΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΟΙΤΗΣ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ 2013 (β΄ μέρος)

Αυτή τη φορά δεν πήρα μαζί μου ούτε χάρτες, ούτε ταξιδιωτικούς οδηγούς. Χρησιμoποίησα την τεχνολογία. Κατέβασα από την Αθήνα στο “έξυπνο κινητό” μου ένα offline χάρτη του Βερολίνου, έναν για τους σταθμούς του τρένου, ένα γερμανοαγγλικό λεξικό και το trip advisor.

Ειδικά η τελευταία εφαρμογή με εντυπωσίασε. Είχα αποθηκεύσει τα μέρη που ήθελα να επισκεφτώ (μουσεία, πλατείες, πάρκα, εστιατόρια, μπαρ κλπ), βασιζόμενος και στις αξιολογήσεις άλλων χρηστών που πολλές φορές έφταναν σε μακροσκελείς αναλύσεις – πού πήγαν, πότε, τι έκαναν, τι δοκίμασαν και πόσο άξιζε αυτό...

Στο Βερολίνο έχεις ανεξάντλητες επιλογές όποια κι αν είναι τα ενδιαφέροντά σου. Νέα Υόρκη της Ευρώπης το χαρακτηρίζουν πολλοί... Όπου κι αν βρισκόμουνα στην πόλη, άνοιγα το trip advisor και μου έδειχνε τα σημεία που είχα προεπιλέξει ή γενικά ότι ήθελα. Π.χ. πού και πόσο κοντά μου ήταν τα καλύτερα βιετναμέζικα εστιατόρια, πώς θα πάω εκεί, τι να προτιμήσω από το μενού και τι θα πληρώσω – κι όλα αυτά χωρίς σύνδεση στο ιντερνετ! Βέβαια σε όποιο καφέ και να κάτσεις στο Βερολίνο θα βρεις wi-fi...

Ένας παράγοντας που επηρεάζει αρκετούς ταξιδιώτες στην επιλογή προορισμού είναι το φαγητό. Το Βερολίνο ως κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα όλης της Ευρώπης έχει τα πάντα και σε προσιτές τιμές. Εδώ ο κόσμος χαίρεται να δοκιμάζει εξωτικές κουζίνες (δεν φημίζεται βέβαια και η γερμανική για την ποικιλία της και για το βάθος της).

 Για κάποιον που έρχεται από την Αθήνα το Βερολίνο μπορεί να φανεί φτηνή πόλη. Αν εξαιρέσουμε τα ξενοδοχεία (ή τα ενοίκια) και τις εισόδους στα μουσεία (σε πόσα θα πάμε;) όλα τα άλλα φαίνονται προσιτά. Ειδικά τα ποτά (εκτός από το νερό!) είναι από τα πιο φτηνά στην Ευρώπη. Τον πιο ακριβό καφέ στο πιο τουριστικό μέρος τον πλήρωσα 2,5 ευρώ...

Το Βερολίνο όμως δεν είναι ένα, αλλά πολλά! Κι όποιος έχει τη δυνατότητα για χλιδή δεν θα μείνει παραπονεμένος. Συνήθως οι Γερμανοί δεν επιδεικνύονται. Αυτός που μόλις πέρασε από δίπλα σου με το ποδήλατο, μπορεί να έχει μια Ferrari στο πάρκιν του ή την Bugatti του 1.000.000 ευρώ που είδα σε βιτρίνα στο κέντρο της πόλης...